افتونیوز _ در میان همه داروها با فرمول‌ها وآثار مختلف، کمبود انسولین در بازار دارویی کشور نگاه‌ها و توجهات را به خود جذب کرده است. ضرورت انسولین برای مبتلایان دیابت مثل اکسیژن برای مشکلات ریوی وتنفسی است. آنچه که اثر این کمبود را دردناکتر می‌کند؛ قول یکی از مسئولین ارشد وزارت بهداشت می‌باشد که گفت:« یک ونیم برابر نیاز بازار کشور انسولین وارد شده» اینکه این اضافه بر نیاز به چه سرنوشتی دچار شده یکی از معماهای سر درگم در کشور ماست. انسولین قلمی محصولی
نیست که به درد افراد غیر دیابتی بخورد یا انبار شود. اینهم یک عامل دیگر در این معادله چند مجهولی است. همزمان با توقیف ۱۸کامیون حامل داروهای ضروری در کشور همسایه، موضوع کمبود انسولین آشکار می‌گردد.البته همیشه داروهای تولید ایران هم به لحاظ کیفیت و هم به خاطر قیمت، مشتریان متعددی در کشورهای همسایه دارند. هنگام سفرم به عراق بعضی از دوستان عراقی از ما طلب داروهای ایرانی مخصوصا استامینوفن کدئین و اقلام دیگر را می‌کردند. درحال حاضر این داروی حیاتی با ۸تا۱۰برابر قیمت مثل بسیاری از اقلام در بازار ناصر خسرو به وفور یافت می‌شود. در بازار آشفته وآزار‌دهنده تحریم ظالمانه، وزارت بهداشت با تمام قدرت و باتلاش‌های فوق العاده داروهای ضروری و تخصصی مثل همین انسولین را تهیه وعرضه می‌کند.تولید این محصول توسط بعضی از کارخانجات داخلی نیز درکنار واردات تا امروز اجازه ایجاد مشکل برای بیماران دیابتی را نداده است. داروهای بعضی از بیماری‌های خاص نیز تحت قواعد خاص اما به آسانی قابل تهیه می‌باشد خود من یک بیمار مبتلا به‌ام اس در خانواده دارم که خدارا شکر تا حالا به مشکلات خاصی برخورد نکردم. اما درنهایت تاسف بین چهار تا شش میلیون نفر بیمار مبتلا به انواع شکل‌های
دیابت در کشور حضوردارند که تعداد قابل توجهی از آنها باید روزانه اندازه معینی انسولین مصرف کنند. که یک شکل از آن انسولین قلمی وتزریقی است. نیاز حیاتی به این ماده ضرورت تهیه و مصرف آن را آشکار می‌سازد. در این شرایط حساس حداقل یکی از مقامات مسئول در این رشته به افکار عمومی توضیح دهد که علت ومدت این کمبود چه و تاکی خواهد بود؟؟ درگیری‌های لفظی وگاه حتی فیزیکی بین جویندگان نسخه به دست وخسته از جستجو در داروخانه‌ها نیز گوشه‌ای از مشکلات جامعه ماست. به هرحال بعضی از موارد در عرصه سیاسی وگروهی قابل گرو کشی نبوده و نمی‌توان و نمی‌شود با این‌گونه موارد شوخی کرد. هر کس که یک بیمار مبتلا به دیابت در اطراف خود داشته باشد با سختی‌های کشنده موجود آشنا بوده و بغض در گلو مانده این‌گونه افراد را به خوبی می‌شناسند ودر قدم آخر چاره‌ای جز دعا نیست.
مجید ابهری