پس از پیروزی جو بایدن در انتخابات آمریکا و کنارگذاشتن رقیب سر سخت خود، از فردای آن روز فرکانس‌‌هایی از سه طرف میز مذاکره(ایران، سه کشور اروپایی و آمریکا) به صورت آشکار رد و بدل شده بود که نوید نشستن دوباره بر سر میز مذاکره را می‌داد. اما همگان یک نکته را به روشنی می‌دانستند که نشستن بر سر میز مذاکره برای قرار دادن مذاکرات بر ریل حرکتی پیشین نیست؛ چرا که این بار مسائل دیگری نیز مطرح است؛ مسائلی از قبیل اعتماد و پایداری و ضمانت اجرایی توافق تا گستره‌‌های موشکی و منطقه‌ای. اگرچه طرفین ابراز امیدواری کرده‌اند که بر سر میز مذاکره در آینده‌ای نزدیک نشینند، اما این مذاکره دال بر توافق نخواهد بود. در حقیقت رسیدن به یک اجماع جهانی بسیار دشوارتر و پیچیده‌تر از توافق قبلی خواهد بود. ازاین‌رو به‌سان مسابقه‌ای که طرفین در آن برای نبرد رودررو یارکشی می‌کنند، این بار نیز طرفین خیلی زود به این درک رسیده‌اند تا اهرم‌‌های فشار و برگ‌‌هایی برای مذاکرات جمع‌آوری کنند. اما این برگ‌‌ها و اهرم‌‌های فشار کدامند؟ این برگ‌‌ها می‌تواند برای ایران، یک مجلس تندرو باشد که بتواند در صورت لزوم قوانینی را برای دست بالا بردن دولت در مذاکرات تصویب کند. اما چرا مجلس تندرو؟ همان‌طور که پیش‌تر هم اشاره شد بازه زمانی این توافق با توافق قبلی متفاوت بوده و ایران نمی‌خواهد دست پایین را داشته باشد. دومین برگ بازی، بر سر کار آمدن رئیس جمهوری است که بسان مجلسی‌ها از جناح اصول‌گرا و جریانات نزدیک به آنان باشد. که چنین پدیده‌ای با توجه به تحولات داخلی چندان دور از ذهن نخواهد بود. و این‌که گفته می‌شود از جناح اصول‌گرا، منظور کسانی نیست که حتی مخالف مذاکره باشند، بلکه کسانی که موافق مذاکره و در عین حال گرفتن بیش‌ترین منفعت از سبد مذاکرات باشند. البته شاید کسانی باشند که مخالف قرار گرفتن این کارت‌ها باشند، اما شرایط زمانی و تحولات و مناسبات قدرت در ایران به نحوی رقم خورده که در حال حاضر یک راه ناگزیر به نظر می‌رسد. برگ بازی آمریکایی‌‌ها: حفظ تحریم‌‌های حداکثری و در کنار آن لغو چند تحریم هوشمندانه که ایران را به پای میز بکشاند و همچنین استفاده از طرح فشار منطقه‌ای که اخیرا با صلح چند کشور عربی با اسرئیل درحال رقم خوردن است. برگ بازی اروپایی‌‌ها:استفاده اهرم‌‌های فشار حقوق بشری.در حقیقت این برگ‌‌هایی است که بازیگران درحال جمع‌آوری آن برای روز مذاکره جهت برگرفتن بیشترین منفعت هستند. و در نظرنگارنده، این روند همچنان حداقل تا یک الی دو سال پس از روی کار آمدن جو بایدن نیز ادامه خواهد داشت. در واقع ما در حالتی واقع‌بینانه، باید منتظر نشست‌‌های چندجانبه برای مسئله ایران در سال دوم یا سوم ریاست جمهوری جو بایدن باشیم.