مرثیه‌ای برای نزاع تلخ بیمارستان دهدشت

مسأله اصلی اینجاست که فاصله اراده تا عمل برای دسترسی به سلاح گرم در استان ما بسیار اندک است تضمین‌های عملی برای جلوگیری از کاربرد مجرمانه وجود ندارد تا زمانی که در بر همین پاشنه بچرخد و این شرایط تغییر نکند نمی توان انتظار کاهش جرائم مسلحانه را داشت؛ چه بسا تعداد این گونه جرائم روز بروز بیشتر هم شود.


به گزارش اَفتونیوز «طیبه سعادتی» فعال رسانه نوشت : تظاهر قدرت با سلاح و اختلال در نظم و آرامش عمومی در مراسم‌های عزاداری، عروسی و نزاع‌های دسته جمعی امنیت روانی جامعه را تهدید می‌کند.

در کنار صدها رسم و رسوم زیبای استان مهمان نواز کهگیلویه و بویراحمد سنت نامیمون تیراندازی در عروسی یا عزاداری سبب بروز مشکلاتی می‌شود که گاه رویدادهای تلخ ناشی از این رسوم به حیثیت و فرهنگ استان لطمه خدشه وارد می‌کند.

عده‌ای اسلحه به دست می‌شوند در مراسم عروسی دست به ماشه می‌برند تا به بهانه خودنمایی جان بگیرند با این حرکت افراد سهل انگار و بی‌توجه بارها شادی به عزا تبدیل و خانواده‌هایی را به عزای عزیزان نشانده است.

همین هفته بود که رئیس پلیس آگاهی کهگیلویه و بویراحمد گفت: رسم کهنه و غلط تیراندازی در مراسم عروسی باعث اصابت‌ تیر و کشته شدن دختر بچه ۳ ساله شد.

سرهنگ “سعید بالش زر” در تشریح این خبر افزود: جوانی ۱۹ ساله در مراسم عروسی که در حال برگزاری بوده با اسلحه ساچمه زنی به صورت هوایی شلیک می کند که متاسفانه بر اثر سهل انگاری تیر به سر، سینه و پهلوی دختربچه ۳ ساله اصابت کرده است.

مشابه چنین حادثه‌ای بارها در عروسی و عزاداری‌ها روی داده و اتفاق جدیدی نیست با این حال همچنان اسلحه به دستان به راحتی امنیت استان را نشانه گرفته‌اند و هر روز حادثه جدیدی تیتر رسانه ها می شود.

این در حالی است که برابر قانون تیراندازی تحت هر عنوان جرم تلقی و در صورت استفاده از سلاح ضمن تشکیل پرونده قضایی با عامل یا عاملان آن برخورد می شود

حتی قانون به صراحت اعلام کرده است که اگر سلاح به کار رفته در مراسم عزاداری یا عزا دارای مجوز باشد آن مجوز هم باطل می‌شود.

و حالا در یک نزاع دسته جمعی آن هم مقابل بیمارستان دهدشت ضمن ایجاد رعب و وحشت برای بیماران و ساکنان این محله منجر به کشته شدن یک نفر و زخمی شدن تعدادی دیگر شد.

در کلیپی که بلافاصله از این درگیری منتشر شد عوامل نزاع بدون در نظر گرفتن شرایط محیطی به درگیری مشغول‌اند و حتی زنانی با لباس محلی در آن دخالت دارند.

اما سؤال اینجاست که اسلحه‌ای که در دست داشتن آن با احتمال خشونت برابری می‌کند از کجا و برای چه نیازی تأمین می‌شود و چطور افرادی می‌توانند برای خود اسلحه تهیه کنند؟در این زمینه لازم است دستگاه‌ها و نهادها وارد عمل شوند و این مسائل را بررسی کنند.

رسانه‌ها هم با درک اهمیت موضوع و تبعات این معضل مخرب با تشکیل کمپین‌های «تفنگت را زمین بگذار» و«نه به اسلحه» مردم را از پرداختن به سلاح و استفاده از آن در مراسمات منصرف نمایند یا دست کم اگر از اسلحه به عنوان یک پوشش کهن یا تشخص قومی طایفه‌ای استفاده می‌کنند از شلیک و ایجاد رعب و ناآرامی در جامعه خودداری شود.

مسأله اصلی اینجاست که فاصله اراده تا عمل برای دسترسی به سلاح گرم در استان ما بسیار اندک است تضمین‌های عملی برای جلوگیری از کاربرد مجرمانه وجود ندارد تا زمانی که در بر همین پاشنه بچرخد و این شرایط تغییر نکند نمی توان انتظار کاهش جرائم مسلحانه را داشت؛ چه بسا تعداد این گونه جرائم روز بروز بیشتر هم شود.