پتروشیمی دشت مازه/ از مجوزی که راه سه ساله را هفت ماهه پیموده باید ترسید

نظام بوروکراسی در ایران به گونه‌ای است که یک روال اداری که در حالت نرمال هفت ماه طول خواهد کشید این احتمال را دارد که سه سال و حتی بیش از آن به درازا بکشد.

اَفتونیوز _ یادداشت مخاطبان: در روزهای اخیر علی دبیران که از وی به عنوان مدیر پروژه همه چیز مبهم پتروشیمی دشت مازه یاد می شود، در گفتگو با رسانه‌های استانی بیان داشته که: ” مجوزهایی که شاید راه سه ساله برای اخذ نیاز داشت در کمتر از هفت ماه انجام گرفت.”
به قول آن بزرگواری که می‌گفت ننه من هم تورم را درک و لمس می‌کند؛ هم ننه‌ی آقای دبیران و هم ننه‌ی همه‌ی ماها می‌دانند که نظام بوروکراسی در ایران به گونه‌ای است که یک روال اداری که در حالت نرمال هفت ماه طول خواهد کشید این احتمال را دارد که سه سال و حتی بیش از آن به درازا بکشد.
وقتی که مدیر این پروژه به وضوح اذعان دارد که در حالت نرمال اخذ مجوزهای لازم سه سال زمان می‌برد اما هفت ماهه جمع شده است؛ دو گزاره را مطرح می‌کند. تازه هفت ماه را این بنده خدا گردن می‌گیرد، آنقدر همه چیز الابختکی، بدون برنامه و یهویی شروع شده است که کمتر از هفت ماه هم قابل تصور است.
اما آن دو گزاره؛ گزاره اول، که شکل خوشبینانه آن است؛ این تصور ذهنی است که هیچ گونه مطالعات و بررسی دقیق و استانداری صورت نگرفته است. تصور ذهنی ای که می‌تواند کاملا به واقعیت نزدیک باشد چه اینکه اگر غیر از این بود مسئولان مربوطه بجای آنکه کیفی صحبت کنند و کلی گویی کنند با اعداد و ارقام و کمی با رسانه‌ها و مردم به گفتگو می‌نشستند. اگر مطالعات دقیقی صورت گرفته بود آن را در اختیار رسانه ها و کارشناسان محیط زیست قرار می‌دادند.
اما حالت دوم که حداقل برای ما قابل اثبات نیست، پس طبیعتا ادعایش را هم نداریم اما به هر حال ذهن پرسشگر و شفاف خواه مردم و رسانه ها را درگیر کرده است، این نکته می‌باشد که نکند باز سفره ای پهن شده است و عده ای به طمع این سفره هول هولکی مجوزی صادر کرده اند، و هول هولکی در صدد دفاع از آن برآمده اند و می‌آیند.
هر کدام از دو گزاره بالا اگر به واقعیت نزدیک باشند، نتیجه یکی است و آن فاجعه ای است که بیخ گوش بویراحمد و گچساران و درِ گوش کهگیلویه بزرگ کلنگش بر زمین کوبیده شده است.
همین حساسیت ها و ابهام ها است که مطالبه ورود دستگاه های نظارتی و قضایی را ایجاد کرده است. اگر تخلفی نشده باشد به طبع و به تبع آن نباید هم نگران ورود دستگاه‌های نظارتی و قضایی باشیم. دستگاه های محترمی مردم از آنها انتظار دارند همچون قضیای مشابه در بویراحمد، خوش بدرخشند. که اعمال همه ما زیر نگاه تیزبین مردم و رسانه ها می‌باشد.
اینکه مردم نباید گول وصف عیش را بخورند، و اینکه مردم منطقه باید بدانند برخی پروژه های این شکلی تنها برای عده ای نان دارد و نه تنها برای مردم آب ندارد که هوای تنفس‌ خودشان و اولادشان را هم خواهد گرفت. همچنین اینکه چرا به اظهار نظرهای برخی مسئولان اعتمادی نیست در نوشته های جداگانه‌ای مورد بررسی قرار خواهد گرفت. مگر اینکه مسئولان مربوط و متولیان امر با زبان کارشناسی و علمی با اصحاب رسانه و فعالان محیط زیست به گفتگو بنشینند.