سرمایه گزاری برای هیچ / یادداشتی در باب پتروشیمی دشت مازه

این واحد پتروشیمی مجوزهای لازم از جمله زیست محیطی را در کمتر از هفت ماه بدست آورد در حالی که در مورد سایر پتروشیمی ها حداقل ۳ سال به طول می انجامید.

اَفتونیوز _ پتروشیمی دی متیل اتر دشت مازه دهدشت با حضور نماینده کهگیلویه، بهمئی و چرام، امام جمعه دهدشت، فرماندار کهگیلویه و سرمایه گذار در منطقه دشت مازه در ده کیلومتری شهر دهدشت مرکز این شهرستان کلنگ زنی شد. این مجتمع پتروشیمی قرار است دی متیل اتر که جایگزین سوخت ال. پی. جی است، تولید کند. این واحد پتروشیمی مجوزهای لازم از جمله زیست محیطی را در کمتر از هفت ماه بدست آورد در حالی که در مورد سایر پتروشیمی ها حداقل ۳ سال به طول می انجامید. آنچه در مجوز و شناسنامه صادر شده این پتروشیمی آمده، این واحد تولیدی با سرمایه گذاری ۶۵٠٠میلیارد تومان بصورت ریالی و ۱۸٠میلیون یورو بصورت ارزی فقط برای ۵۴٠ کارگر و مهندس تولید شغل خواهد کرد در حالی که بر طبق قانون و با آزمون استخدامی نیروها مشغول به کار خواهند شد که در بهترین حالت نیمی از این تعداد از منطقه کهگیلویه خواهند بود.

طبق فرمول های جاری، اگر سرمایه هر تولید شغل را ۵٠٠ میلیون در نظر بگیریم، این میزان سرمایه با احداث کارخانجات تولیدی کوچک و متوسط، پروژه های خدماتی، تولیدات آبمیوه و آبمعدنی میتوان حداقل برای ۲۴ هزار نفر بصورت مستقیم یعنی پنجاه برابر پتروشیمی دشت مازه، شغل برای جوانان کهگیلویه ایجاد کرد. همچنین این پتروشیمی سالانه حدود ۳ میلیون مترمکعب آب برای مصرف نیاز دارد که تقریبا چیزی نزدیک به مصرف کل شهر دهدشت در طول سال است و این میزان آب قرار است از رودخانه مارون و آب شیرین تامین گردد در حالی که کشور و استان بشدت با چالش آبی، زیست محیطی و توسعه پایدار روبرو است. همچنین این پتروشیمی سالانه حدود یک میلیارد و هفتصد متر مکعب گاز طبیعی سوزانده و وارد ریه های مردم این منطقه خواهد کرد. این پتروشیمی نزدیک به ۳۶۵ هزار لیتر نفت کوره میسوزاند تا جو منطقه را گرمتر از آنچه بوده بکند و تغییرات کوچک اقلیمی در منطقه اتفاق بیفتد.

آمارهای تولید شغل و مصارف آب، برق و سوخت این نیروگاه به هیچ عنوان دارای صرفه اقتصادی نیست و اکوسیستم ما که میتواند برای توسعه پایدار در بهترین حالت ممکن باشد را بشدت تهدید میکند. تولیدات پتروشیمی بدلیل مصرف بیش از اندازه منابع حیاتی و طبیعی در کشورهای جهان اول بشدت در حال کاهش و برچیده شدن و مصارف مورد نیاز از سایر کشورهای جهان سومی تامین میگردد زیرا برای احیای منابع طبیعی و حیاتی از دست رفته در بهترین حالت بلند مدت باید ۱.۹ برای احیا و بازیابی هزینه کرد و این بشرطی است که ملزومات کافی برای احیا از بین نرفته باشد.