• در این چند ماهه تبلیغات زودتر از موعد،بیشترین رقابت ها روی کاغذ،و در شبکه های مجازی نبرد عناوین،شعارها و رزومه ها بود.تیترهایی که به زردی می زد.القاب و عناوین دهن پرکن.توهمات و موهوماتی با عنوان برنامه ها و البته لیست بلند بالایی از رزومه های هر فرد.

حال اصل را ناچار بر صحت همه عناوین و افتخارات می نهیم.که اکر ننهیم،اثبات صحت و سقم این ها،جز از دست نهاد های دولتی بر نمی آید.دست کم دو مورد را که شخصا می شناسم و از اطرافیان پرسیده ام،متاسفانه رعایت صدق ننموده اند.مقالات علمی هم که حاشیه خیابان انقلاب و.... سیاهه هایی از موفقیت های چشمگیر علمی،مسولیت های بعضا ناآشنا برای خواننده و سوابق درخشان. حال بنحوی که اگر مجموعه ای از آن لیست ها ترجمه شده برای فردی از کشوری دور دست ارسال شود،گمان می برد این افراد اگر در دره ٬سلیکون ولی٬مشغول مدیریت یک کسب و کار اینترنتی نباشند،دست کم در سنگاپور مشغول کار در یک شرکت چند ملیتی هستند. برای خودمان اما،آنگاه که اول به رزومه ها،سپس به وضع آموزشی فرزندان مان،ریخت ظاهری شهرهای مان،میزان تولید علم مان در بین کشورها،وضع محیط زیست اطراف مان و....توجه می کنیم،بقول امروزی ها هنگ می کنیم. که اگر این همه سال چنین سرمایه های انسانی و مدیران توانمندی داریم،پس چرا وضع مان این است؟ از سویی وسط ماجرای نبرد گلادیاتورهای طوایف  در شهرهایی که نظام اجتماعی متصلب قبیله ای تعیین کننده اصلی در همه انتخابات است،دم زدن از این تخصص و آن سابقه مدیریتی،درست نمی دانم چه وجهی دارد. باری؛ چندی پیش نوشته ای در شبکه ها به تفکرم واداشت.ماجرای زنده ماندن دکتر ویکتور فرانکل از چنگال نازی ها،در جریان آنچه به هولوکاست معروف شده است.این اسیرجنگی که کاملا ٬شانسی٬جان سالم به در برده بود،پس از رهایی از مرگ حتمی،و در پایان جنگ،تجربه ها و دیده هایش را در قالب نامه هایی به معلمین مدارس،آنها را به تربیت انسان!.دعوت می نماید،نه صرفا تربیت متخصص در مهندسی و پزشکی و سایر حرفه ها‌.بد نیست چند سطر هم از مطلب ذکر شده را اینجا شاهد آوریم: او در آغاز هر سال تحصیلی برای معلمان مدرسه این نامه را می فرستاد : کسی هستم که از یک اردوگاه اسیران جان سالم به در برده است. چشمانم چیز هایی دیده که چشم هیچ انسانی نباید می دیده، اتاق های گازی را ديدم كه توسط بهترين و ماهرترين مهندسين ساختمان ساخته شده بودند. بهـترين و متخصصترين پزشكاني را ديدم كه كودكان را به شكل ماهرانه اي مسموم ميكردند.  نوزادانی که توسط آمپول های پرستار هایی مـُردند که بهـترين پرستاران بودند، انسان هایی که توسط فارغ التحصیلان دبیرستان ها و دانشگاه ها سوزانده شدند.)) متن تکان دهنده بود،نبود؟مستندهای چندی هم مشابه متن دیدم.از جمله آزمایش سلاح های بیولوژیک و مواد خطرناک بر روی اسیران جنگی! به موضوع باز گردیم.مدیریت شهری شهرهای ما قصه هایی پر غصه ای دارد.درد دل شهروندان را اگر بشنویم،بهتر پی می بریم.یکی متخصص مدیریت شهری بود،چندانکه بالاتر از او در آن رشته نداشتیم،اما بی ذره ای تعهد و امانت داری. آن دگری چنان مهربان می نمود که فریب مان داد. شیوه چشمش فریب جنگ داشت ما چه بد کردیم که صلح انگاشتیم؟؟ آن سوم یک زن بود.از جنس ماها.گمان بردیم هر که از ماست با ماست،دریغ که بر ما بود.یکی هم بود مدعی شهرت جهانی بود،جز سوء شهرت محلی از خود بر جای نگذاشت. پس ویکتور فرانکل پر بیراهه نگفت. نتیجه: هوشیار باشیم و بیدار!هشتاد درصد آنچه که ذهن مارا می فریبد که دستمایه تیترهای زرد می شود که: انتظار به سر آمد!مردی آمد از جنس خورشید تابناک. ناجی شهر آمد.مهندس متخصص نازل شد.معمار نوین از راه رسید با یک خروار عنوان رنگارنگ!حقوقدان مدافع مردم وارد شد و...... همه این متخصصین،اگر تخصص خود را به انسانیت،شرف و اخلاق عجین نکرده باشند،الان نه.که چهارسال بعد از انتخاب مان پشیمان می شویم،که دیر است.و شهر از شهریاران لطمه ای خورده که جبرانش محال نباشد،دشوار است. قبل از خاتمه،یکبار دیگر فراز آخر توصیه های فرانکل را باهم بخوانیم. اما بزرگترين ثروت ما انسانيت و اخلاق ما هست كه با هـيچ مدركي قابل مقايسه نيست. براي بدست آوردن آن تلاش كنيم كه پس از مرگ هم جاودان خواهد بود.!!((پیش از پایان،برای دومین بار به عموم نامزدهای انتخابات اعلام می نمایم،روی حرف ها و برنامه های خود ثابت قدم باشید،اگر راه یافتید،فبها،اگر هم انتخاب نشدید،با همین عزم و شعارها در کنار شورا،با تاسیس سمن ها و نهادها،دین خود را به شهر و زادگاه ادا کنید.شخصا بعنوان اولین نفر،دستم را بالا نگه می دارم)) بیشتر بیاندیشیم. درست انتخاب کنیم. محمد زرین، هجده فروردین نود و شش