بازیگران جناح راست زمین بازی سیاست در جمهوری اسلامی، اگرچه این روزها در مخالفت و ضدیت با محمود احمدی‌نژاد، گوی سبقت را از اصلاح‌طلبان ربوده‌اند، و از هر فرصتی برای محدود کردن و از میدان به در کردن او استفاده می‌کنند، اما گویی برای بازگشت به قدرت، نمی‌توانند تجربه برآوردن ناگهانی او در سپهر سیاست ایران را نادیده بگیرند. از همین‌رو قصد دارند آن الگو را در انتخابات ریاست جمهوری96 نیز پیاده کنند.

در سال 84 محمود احمدی‌نژاد، چهره‌ای زیر مجموعه اصول‌گرایان از خود نشان داد و توانست توجه بزرگان اصول‌گرا را جلب کند، تا او را بر سر دست بگیرند و تهور و جسارت او را به رخ کسانی چون قالیباف و رضایی و لاریجانی بکشند. در آن انتخابات و البته در سال 88 اتاق فکر اصول‌گرایی ‌آن‌چنان با احمدی‌نژاد نورسیده و نیروهای دیگر خود رفتار کرد که گویی آن آخرین انتخابات بود و محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور مادام‌العمر می‌شود دیگر نیازی به دیگران نیست.

از همین‌رو هر چه در چنته اصول‌گرایی خود داشتند به حراج گذاشتند و در این میان هم ناطق نوری را از اتاق فکر خود اخراج کردند و هم قالیباف و رضایی و لاریجانی را پیغام دادند که شان شما ریاست جمهوری نیست. در انتخابات سال88 نیز گستره این حراج را به مناصب و امکانات نظام کشاندند تا احمدی‌نژاد به هر قیمت بر صندلی ریاست جمهوری بماند.

اصول‌گرایان اگرچه این روزها اسم و رسم احمدی‌نژاد را بر نمی‌تابند، اما گویی می‌خواهند همان سناریوی برآمدن او در سال84 را درباره روحانی ظاهرا آرامی پیاده کنند که در طول نزدیک به چهار دهه از عمر جمهوری اسلامی، ترجیح داده بود چندان گرد سیاست و کار اجرایی نگردد.

این جناح سابقا قدرتمند در حالی برای به میدان فرستادن چهره‌های قدرتمند و رای‌آور، دست خود را خالی می‌بیند، می‌خواهد همان معامله‌ای که با برآوردن محمود احمدی‌نژاد کردند، با سیدابراهیم رئیسی کنند.

بزرگان این جناح – که البته دیگر در حد و اندازه شیوخی چون مهدوی کنی و عسگراولادی نیستند – ابراهیم رئیسی را از خراسان فراخواندند و قرار است همه سرمایه‌های جناح متبوع خود و آنچه را که از نظام در دست دارند (مانند رسانه ملی) به پای انتخاب او بریزند، تا احتمالا حسن روحانی اولین رئیس جمهور یک دوره جمهوری اسلامی باشد.

سیدابراهیم رئیسی کمی بیشتر از یک سال قبل با حکم رهبری سکان هدایت مهم‌ترین مکان مقدس مردم ایران را به دست گرفت. منصبی که پس از درگذشت آیت‌الله واعظ طبسی، نشان‌دهنده توجه ویژه رهبری نظام به این روحانی میان‌سال بوده است. اما اکنون اصول‌گرایان که در انتخاب یک چهره رای‌آور درمانده‌اند، او را تشویق کرده‌اند که از جایگاه تولیت آستان قدس رضوی، قصد ساختمان ریاست جمهوری کند و از این نظر یکی از سرمایه‌های آینده خود را به میدانی آورده‌اند که احتمال تخفیف جایگاه او دور از انتظار نیست. گویی آنان فقط به یک چیز می‌اندیشند و آن این که بالاخره به یک «وحدت» برسند؛ همان آرزویی که در چند سال گذشته در حسرت تحقق آن مانده‌اند.

این جناح در حالی رئیسی را به این میدان آورده‌اند که او باید با رئیس جمهور مستقر رقابت کند. کاری که خود به دشواری آن معترف‌اند.

یکی از استدلال‌های اصول‌گرایان در برابر ادعای «تقلب در انتخابات سال 88» و انتحاب مجدد احمدی‌نژاد، همیشه این بوده که «ریاست جمهوری در ایران همیشه دو دوره‌ای است» اما اکنون مدعای خود را به کناری نهاده‌اند و همه راه‌ها را می‌آزمایند تا شاید در زیر سایه نام سیدابراهیم رئیسی حضور پر رنگی در انتخابات داشته باشند، حتی اگر شکست این چهره شاخص اصول‌گرایی محتمل باشد.

*سرمقاله همدلی