1. در مراسم های عروسی و ختم، به زنان آخر از همه غذا داده می شود. چند روز پیش دوستی تعریف می کرد در مراسم عروسی غذا به خانم ها نرسید، زنان جوان معترض بودند، اما مادر بزرگی معتقد بود که: مادر، چرا تند برخورد می کنی، آقایان تقدم دارند. میرویم خونه غذا می خوریم.

2.بعضی قدیمی‌تر ها به خودشان این اجازه را می دادند که زن را به شدت کتک بزنند و کتک یک جریان عادی و غالب بود. دوستی تعریف می کرد، دامادمان جلوی مادر و پدرم، خواهرم را در خانه‌ی خودمان به شدت کتک زد، هیچ کس از خواهرم دفاع نکرد.معتقد بودند، زنشه، حق داره. آقایی دست خانم را شکسته بود و معتقد بود زیادی حرف می زد.

3.بعضی پدرها به دخترانشون که ازدواج کرده اند، سر نمی زنند. در جمع زنانه ای بسیاری از خانم ها، گله داشتند پدرانمون سالی یک مرتبه هم به خانه ما نمی آیند.

4.سهم ارث دختران پرداخت نمی شود. یکی از روحانیون قدیمی شهرم، روی این بی توجهی خیلی حساسه و هر وقت طلبه‌ها را می بیند، به آنها در مورد این مساله گوشزد می کند و می گوید به مردم بگویید: خوردن سهم ارث زنان از گوشت سگ حرام تره.

5.در روستاهایی که می روم زنان به شدت کار می کنند و علاوه بر کارهای خانه، به کارهای مردانه، از قبیل گله داری و کشاورزی هم مشغول هستند و گاهی مشاهده می شود، مردان این کارها را زنانه می دانند و شیر دوشی و رسیدگی به طویله را در شان خود نمی دانند.

6.خودم تا الان هر وقت با مادرم و پدرم بیرون می رفتم جلوی پدرم حرکت نمی کردم. اما بعد از پدر، جایی که می خواهیم وارد بشیم، من جلوتر از مادرم وارد میشم.

با خودم فکر کردم به چه حقی این کار را می کنم . چون مرد هستم؟ تصمیم گرفتم از این به بعد پشت سر و بعد از مادر حرکت کنم. در بخشی از جامعه ما زن دیده نمی شود حتی مادر.

7.در قدیم زنان وجه المصالحه جنگ و قتل مردان می شدند.اگر کسی کشته می شد، دختری از طرف خانواده قاتل به خانواده مقتول می دادند و به آن خون بس گفته می شد. این رسم تا 20سال پیش وجود داشت. حتی شاهد بودم اقایی براثر تصادف کشته شد،قاتل چون پول دیه نداشت خواهرش را برای دیه به خانواده مقتول برای ازدواج دادند.

البته در بخشی دیگری از جامعه، مردان نادیده گرفته می شوند. باید جنبش مردیسم راه بیاندازیم!