در میان در کشورهایی که در این چند ساله حادثه تروریستی رخ داده، نیوزیلند وضعی خاص داشته است. از ابتدای رخداد تلخی که منجر به کشته شدن پنجاه مسلمان نمازگزار شد، رفتار جامعه غیر مسلمان نیوزیلند به قدری شایسته بود که تحسین همگان را برانگیخت و به شکل الگویی مناسب برای سایر جوامع خصوصا مسلمانان دیده شد. در اولین واکنش نخست وزیر نیوزیلند گفت(آنها که کشته شدند، از ما بودند. و آنها که کشتند از ما نبودند). بعدها چندین بار با پوشش اسلامی به میان خانواده های قربانیان رفت و با آنها ابراز همدردی کرد. شهروندان نیوزیلند هم عملکرد قابل قبولی داشتند. نثار دسته های گل و برپایی نوعی سنتی از رقص نیوزیلندی که پیام آور حماسه و ایجاد رعب در دشمن است از آن جمله بود. جلسه پارلمان با قرائت قرآن توسط یک رهبر مسلمان شروع می شود. اینجا هم هر کس با هر دینی به نماز جمعه آمده ویدئو منتشر شده از درون زندانی که متهم به کشتار به آن زندان اعزام شد، نشان می‌دهد که زندانیان با مشت و لگد به استقبال میهمان جدید و تندرو رفته اند.خلاصه اینکه جامعه اهل مدارا و رواداری زلاند نو از واقعه ای ناگوار برگ افتخاری برای خود آفرید. در این سوی کره خاکی اما سوریه را داریم که همین دیشب رسما خلافت سیاه داعش پایان یافت. اما امنیت ژله ای سوریه منتظر جنگی دیگر است. این بار میان ملت کرد که برای مقاومت در برابر جور داعش یازده هزار شهید دادند. حالا شغال سوریه از آنها خواسته مناطق آزاد شده توسط ایشان را تحویل دهند یا منتظر جنگ باشند. سخن از مدارا است. از یافتن وجوه اشتراک بیشتر بجای مایه های تفاوت موجود. به خانه بر می گردیم. اینجا هم نوروز است. جشنی که عمری به درازای تاریخ سرزمین دارد. کهن تر از بعض ادیان. مردم چون سنگ زیرین آسیا فشارها را تحمل می کنند. خیلی ها مقصر را رئیس جمهور فعلی می دانند. خیلی ها کل ساختار قدرت. ناگهان از سوی رئیس جمهور پیامکی می رسد. نوشته «نوروز علوی مبارک». برای آنها که در جریان نیستند علت تقارن میلاد علی ع با آغاز سال نو است. اما این آدم کج سلیقه و مشاورانش توجه نکردند که خاک ایران با مذهب تشیع یکی نیست. این خاک مادر چندین قومیت و آیین دیگر هم هست. برای آنها لااقل نوروز باستانی است که چیز دیگر. جفای واژگان در اینجا آنقدر زیاد هست که ملت عادت کرده باشند. ولی حاکمان این احتمال را بدهند که روزی که در قدرت نیستند باید در چشم این ملت رنگارنگ نگاه کنند. نوروز باستانی و ایرانی است. با هر حادثه دیگر قرین شود، هرچیز بجای خویش نیکوست.