هر ساله با اعلام  نتایج نهایی کنکور سراسری  بیشتر به  بحران  آموزش پرورش در ایران پی میبریم. نظام آموزش و پرورش  امروزه در ایران عملا به دوسته کاملا جدا و ازهم گسسته تبدیل شده است. در یک سمت مدارسی با شهریه های ۲۰میلیونی ، کلاس های فوق برنامه، مهارت تست زنی و معلم خصوصی که دانش آموزانی از طبقات بالای جامعه در آنها مشغول به تحصیل هستند و  از طرف دیگر،  مدارس دولتی با نازل ترین امکانات که عموما در اختیار دانش آموزانی از طبقات پایین جامعه می باشد. شاید  ۲۰سال پیش امکان پذیر بود دانش آموزی از یک روستای دورافتاده در رشته های پزشکی و دندان پزشکی موفق به قبولی شود اما با سیستم نابرابر ساز آموزشی کنونی چنین ارتقای طبقاتی نه تنها محدود و مسدود شده است بلکه به سمت نوعی آپارتاید طبقاتی میرود. قبولی در کنکور امروزه تا حد قابل توجهی در انحصار مؤسسات کنکوری است. آنها با اخذ هزینه های گزاف، قبولی در کنکور را تضمین می کنند.  در این مؤسسات آنچه بیش از همه به چشم می خورد این است که کنکوری ها توسط مدرسینی تعلیم می بینند که  خود طراحان سئوالات کنکورند و یا  نمونه سوالات  را در اختیار  دانش آموزان طبقات بالاتر قرار میدهند. قربانی داستان کنکور، دانش‌آموزان طبقات پایین‌تر جامعه هستند، حالا باید مصداق عینی آن را با انتشار نتایج کنکور مشاهده کرد و امسال نیز همانند سال‌های قبل با اعلام اسامی نفرات برتر کنکور ۹۸ یک بار دیگر اثبات شد که تمام آنها، دانش‌آموزان مدارس خاص از سمپاد تا نمونه دولتی یا غیردولتی‌ هستند و باز هم دست مدارس دولتی خالی است. امار قبول شدگان کنکور امسال (۱۰نفر برتر قبول شدگان کنکورتجربی، ریاضی، هنر، علوم انسانی ) حاکی از آن است که  بیش از ۷۰ درصد رتبه‌های برتر کنکور امسال در رشته‌های ریاضی، تجربی و انسانی دانش‌آموزان مدارس سمپاد هستند، سهم غیردولتی‌ها ۱۴ درصد و نمونه دولتی‌ها ۱۳ درصد است؛  تهران ۱۷درصدجمعیت کشور را تشکیل میدهد اما بنا به گزارشات  ۵۰ درصد نفرات برتر کنکور سراسری امسال را به خود اختصاص داده است. پروژه پولی شدن آموزش در ایران در حالی به سرعت به پیش میرود که اصل ۳۰ قانون اساسی کشور بر فرصت های آموزشی رایگان و عمومی برای همه افراد جامعه تاکید کرده است.