گاهی باید نوشت ..گاهی باید سرود ..گاهی باید گفت ..گاهی سکوت کرد گاهی باید ناله کرد وگاهی باید فریاد کرد گاهی باید همه ی واژها را به چالش کشید ...و از میان واژه واژه و کلمه کلمه ی واژنامه ها تو را پیدا کرد ..اما نه واژه ها و نه کلمه ها و نه هیچ جای دیگری تو را نخواهیم یافت ..ای سفر کرده که صد قافله دل همرهت بود ...صد قافله دل هم ره تو بود اما سلامت رانیافت ..صد قافله دل که نه هزاران هزار دست و دل تو را تمنا می کرد ولی افسوس که دل شکسته و محزون سر در گریبان و یقه پاره به استقبالت آمدند ...آه ای رعنا ی رشید طایفه هیچ می دانی که چه غلغله ای به استقبالت آمد .صد حیف و هزاران درد که جای شادی و ماتم عوض شد .تو میوه ی دلی بودی که نسیم نیز برای نوازشت از مادرت اجازه می گرفت ‌‌.گلهای بهاری به رنگ تو بودند ..و لاله سرخی اش را از رخسار زیبای تو به عاریت گرفته بود ...صورت نازنین و زیبایت حسن یوسف را به ذهن ها متبادر میکرد و اخلاق و منش جوانمردانه و سخاوت مندانه ات جود و بخشش و کرم حاتم طایی را به چالش می کشید ...تو نمادی از وارستگی و تهذیب بودی در روزگاری که جوانان هم سن و سال تو در بیغوله ها در پستوی افیونی جان را بر سر هیچ و پوچ می بازند ولی تو با همه توان سعی در صید علم و فرهنگ و هنر داشتی ...میعاد جان هنور باور مان نمیشود که قد رعنایت هم خوابه ی خاک شود ..هنوز چشمان اشکبارمان دیده به راهت هستند ..هنوز بوی آخرین خداحفاظی ات را مادر دل شکسته ات حس می کند ...آه ای دعاهای نیمه شب مادران چشم به راه در کجای آسمان گرفتار شدید که پیک اجل راه آسمان را بر شما بست ..ای آب زلال که بدرقه ی سلامتی میعاد عزیز بودی چرا بی وفا گشتی و خاک را بدرقه ی راهمان کردی ...ای فلک چه کینه ای از ما به دل داشتی که در دانه ی ما را ربودی و زخمی بر دل ما نهای که تا روزگار باقی است مرهمی برایش نخواهیم یافت .چه بگویم که فراق تو را توصیف کند ..چه بنویسم که رثای تو را بسراید ..فقط میتوانم بگویم باید سر تسلیم فرود آوریم و به رضای الهی راضی باشیم .و یا از سر عجز فردوسی وار در سوگت بگوییم .. جهانا چه بد ذات و بد گوهری همی خود شکاری و خود پروری

روحت شاد و یادت مانا خواهر زاده عزیزم. محمد رضا محبی