این روزها و همزمانی با شهادت اسوه عدالت(علی ابن ابی طالب)بدست بنیانگذاران بنیادگرایی اسلامی یعنی همان خوارج ، بهانه ای شد تا گریزی بزنم به رخنه ی بنیادگرایی در مذهب و مصائب و مشکلاتی که در طول تاریخ برای بشریت به همراه داشته و همچنان ادامه دارد. در واقع بنیادگرایی نوعی برداشت سطحی، و خارج از قاعده عقلی از دین میباشد که افراد گرفتار در این نوع اندیشه خود را مخیر به انجام هر امری میدانند که، از نظر خود صحیح میباشد و لزوما چنین برداشتی از دیدگاه انها عین شرع و صواب است. چنین تفکری در اعصار و ازمنه های مختلف منجر به خونریزی و صدور احکام ناصواب و ظالمانه ای گردیده که نه تنها در راستای پیشبرد اهداف متعالی ادیان الهی نبوده بلکه لطمات و صدمات جبران ناپذیری را بر مذاهب الهی و پیروان واقعی انها وارد نموده که حتی مشرکین و کفار چنین نکرده اند. از مصادیق بارز این تفکر در همان ابتدای ظهور اسلام، میتوان به خوارج اشاره کرد و در شرایطی که تا نابودی ریشه کفر و کشتن معاویه در جنگ صفین چند قدمی بیش نمانده بود امام علی (ع) را مجبور به پذیرش حکمیت نموده و در دام کیاست عمروعاص و ساده لوحی ابوموسی اشعری گرفتار شدند و در پی آن اصرار و مداومت بر تفکرات افراطی و بنیادگرایانه امام را مجبور به جنگی ناخواسته در نهروان نمود. اگرچه بنیادگرایی در سایر ادیان و مذاهب نیز وجود داشته و دارد لیکن مع الاسف عمق و شدت بنیادگرایی در اسلام ملموس تر و دامنه آن نیز گسترده تر میباشد. داعش،طالبان،بهائیت،وهابیون و چندین و چند فرقه بنیادگرای دیگر نشان دهنده شدت و رشد فزاینده این نوع تفکر میباشد که دامن دین نجات بخش اسلام را به انواع تهمت ها ،انگ ها و بدبینی ها آلوده کرده . بی شک تدوام تفکرات بنیادگرایی و صف آرایی انها در مقابل مذهب مبتنی بر عقل و شرع ، ره آوردی جز دین گریزی،ضدیت با دین،ضدیت با آزادی،خونریزی و عقب ماندگی نخواهد داشت و نمیتوان با چنین تفکراتی آینده روشنی برای بشریت متصور بود. امیر محبی فر