طاهر اکوانیان افتونیوز _ حسن روحانی در ۷ سال ریاست جمهوری، وعده‌های محقق نشده زیادی داده و هر چه جلوتر می‌رویم انگار این شیوه‌ای را که از ایام مناظره‌های تلویزیونی و تبلیغات انتخاباتی شروع کرده بهترین روش برای اقناع افکار عمومی می‌داند. تا حدودی در عالم سیاست طبیعی به نظر می‌رسد که سیاستمداران در اوج تبلیغات انتخاباتی گاه بسته به فضای رقابت و عقب نیفتادن از اردوگاه رقیب، هیجان‌زده وعده‌هایی می‌دهند که اگرنه همه آن‌ها را ولی بیشترشان را همان مردمی هم که به آن‌ها رأی می‌دهند باور نمی‌کنند و این موارد در میان همه کشورها همان‌طور که مشاهده می‌کنیم جا افتاده است. البته معلوم است که در بیشتر کشورها بعد از مدتی این وعده‌ها از طرف رسانه‌ها و رقبا پیگیری می‌شود و همان خلف وعده کردن‌ها از طرف منتخب مردم، باعث سقوط او و حزب متبوعش می‌شود. اگر بخواهیم به قضیه به شکل اخلاقی نگاه کنیم که این کارها روش خوبی برای کشاندن مردم به کارزار تبلیغاتی و رأی دادن نیست، چراکه تبعات منفی برای جامعه دارد و به‌مرور این وعده‌ها تلنبار می‌شوند و بعد از مدتی با سوژه قرار دادن و دست انداختن سیاستمداران از سوی جامعه درمی‌یابیم که عمق فاجعه حاصل از عمل نکردن‌ها چقدر است. اما فارغ از ایام تبلیغات اگر این روش در زمان مسئولیت یک سیاستمدار هم ادامه پیدا کند، دیگر با موضوعی از لونی دیگر روبه‌رو هستیم. در کشور ما که مسئولان به دلیل غیر حزبی بودن زیاد در قیدوبند بازی‌های سیاسی و رأی آوردن اردوگاه خود برای دورهای بعد نیستند، شدت و عجیبی وعده‌ها از بقیه جاها بیشتر است و گاهی تعجب همه را می‌انگیزد. نمونه‌های این موارد در بین منتخبان گوناگون از جریان‌های متفاوت در این سال‌ها آن‌قدر زیاد است که با نام بردن از بعضی شاید دیگران به این فکر کنند که آنان تافته جدا بافته هستند. به‌عنوان‌مثال در مدت اخیر یکی از وعده‌های رئیس‌جمهوری که مربوط به گشایش اقتصادی بود با هیچ‌گونه استقبالی از طرف مردم، مجلس و حتی خود دولتمردان مواجه نشد که این دلیلی بر شتاب‌زده بودن این راه‌حل‌ها در شرایط بحرانی است. اما در مورد تازه که مربوط به رایگان کردن برق مشترکان کم‌مصرف است، ما با وعده‌ای مواجهیم که به‌نوعی در همه سال‌های پس از انقلاب شنیده‌شده و هیچ‌گاه به آن عمل نشده است. باید دید آیا این بار هم رئیس‌جمهور برای تزریق امید به جامعه ناامید این سخنان را در هفته دولت بر زبان آورده و یا واقعاً دولتمردان برنامه‌ای در دست اقدام دارند؟