افتونیوز - الهام اکوان (روانشناس) در مواجهه با هر مساله‌‌ای که جامعه با آن روبه‌رو می‌شود معمولا افراد و خانواده‌ها مواضع و رفتارهای مختلفی دارند. این رفتارهای متفاوت تا حدودی طبیعی است چرا که در یک جامعه مردم با گرایش‌های روحی و جسمی گوناگونی زندگی می‌کنند. در مورد باز شدن مدارس هم بالطبع برخوردهای متفاوتی مشاهده می‌شود که هر فرد یا گروه به دلیل شرایط خانوادگی، مالی، جغرافیایی، روحی و فیزیکی این برخوردها را اتخاذ می‌کند. برای روشن شدن مطلب تا حدودی به گوناگونی این قبیل عکس‌العمل‌ها می‌پردازم.

گروه اول به دلیل ترس غیر عادی ابتلا به بیماری کرونا دچار وسواس شده‌اند و هر بیرون رفتنی را مصادف با مبتلا شدن می‌دانند، این افراد با این شرایط از ابتدای شیوع ویروس محل زندگی را ترک نکرده و به شکلی افراطی پروتکل‌های بهداشتی را رعایت می‌‌کنند؛ به شایعات زیاد توجه نشان می‌دهند و فضای مجازی را وسواس گونه رصد می‌کنند. رفتار آنها خود به خود در عملکرد روزمره آنها تأثیرات منفی و نگران‌کننده دارد. این دسته اصلا حاضر به فرستادن بچه‌ها به بیرون چه برسد به مدرسه نیستند.

گروه دوم که یا بی‌خیال‌اند و به درستی درکی از خطر موضوع ندارند و با گفتن خبری نیست و همه چی دست خداست با هر پدیده‌‌ای برخورد می‌کنند. این گروه از افراد به راحتی مسافرت می‌روند و از فاصله‌گذاری اجتناب می‌کنند. آنها خطرشان بیشتر از هر دسته‌‌ای است. پس هیچ مشکلی با مدرسه رفتن بچه‌هایشان ندارند.

گروه سومی هستند که با استدلال با این وضعیت رفتار کرده و معمولا با مشورت و پیگیری دقیق و مستدل موضوع را مدیریت می‌کنند. آنها ممکن است به خاطر عقب نماندن از شرایط جامعه، با فرستادن فرزندانشان با رعایت نکات بهداشتی به مدارس موافقت کنند.

گروه شاید ترکیبی از سه گروه قبلی باشند اما به واسطه شغلشان مجبور به حضور در محیط کار هستند و به ناچار بچه‌ها را به مدارس می‌برند و راهی دیگر برایشان باقی نمی‌ماند.

البته شاید گروه‌های متفرقه دیگری وجود داشته باشد که شامل افراد زیادی نشوند اما به هر حال مواضع دیگری دارند.