به جرات می توانم بگویم مرگ برشت و موزارت همان قدر برای جامعه فرهنگی جهان دهشتناک بود که مرگ «باشی دلخون» برای استان ما در زمانه‌ای که پارادوکس‌ها و تنش‌های عصبی و سالهای پر استرس باشی و آوازهایش به سفیدترین لباس خواب جهان رفت.

مرگ موزارت کهگیلویه وبویراحمدی و ترور شخصیتی وی و نوستالوژی سالهای متمادی که با نواختن موسیقی در تمامی جغرافیای زیستی این استان و شادی و شور را به ارمغان آورد.

او با ساز بی‌بدیلش در مرگ ها و تولدها و ازدواج‌ها، خود کتابی است از اومانیستی موسیقیدان و تهیدست در بین جماعتی که نه موسیقی را خوب می‌شناختند و نه دردهای انسانی را و همچنان در ابتدایی‌ترین هرم مازلو صف بسته اند و حال با یک عمر کارنامه درخشان در موسیقی «دلخون» با دلی پر خون به این تراژدی‌ها پایان داد و کنار یکی از همین مرگ‌های بیشمارش به آرام‌ترین خواب جهان فرو رفت.