این روزها بیشتر از آنکه نگران بیماری و ابتلا به ویروس باشیم، باید دلواپس و نگران این باشیم که چطور قرنطینه را رعایت کنیم؛ یعنی هم باید به این مورد فکر کنیم که چگونه برنامه‌ریزی کرده که کمترین حضور را در بیرون داشته باشیم و هم اینکه در همین کمترین حضور با چه روش‌‌هایی خود را ایمن نگه داریم و به بهترین شکل فاصله‌مان را با دیگران حفظ کنیم. وقتی طرح و برنامه‌ای سراسری در کشوری به اجرا در می‌آید، باید نخست به سازوکارهای اجرای آن اندیشید و بعد آن را در عرصه جامعه به اجرا گذاشت. با این روش حتما موارد غیر قابل پیشبینی به حداقل می‌رسد و مشکلات کمتری برای مردم به وجود می‌آید.‌ یکسان‌سازی‌‌های صورت گرفته در مورد قرنطینه از یک طرف به قول معروف خشک و تر را با هم می‌سوزاند و از طرف دیگر تجربه کافی در اختیار مجریان و مسئولان امور قرار نمی‌دهد‌ تا در فرصتی دیگر از آن استفاده کنند. در کشور ما که همیشه مسئولیت‌‌ها به شکل موازی و پراکنده‌ای تقسیم می‌شوند، هیچ وقت دلیل عمده مشکلات و ضعف و ابهام‌‌ها پیدا نمی‌شود و این مبهم ماندن باعث شده که مرتب در چرخه آزمون و خطا گرفتار باشیم. در مورد برنامه‌‌های مقابله با شیوع ویروس اما این بار ستادی تشکیل شده که ظاهرا قرار است همه از دستورات آن تبعیت کنند، ولی این ستاد برای قرنطینه انگار همه مردم را با یک چشم نگاه کرده و تفاوت‌‌ها و تنوع‌‌های زیستی و اجتماعی را نادیده گرفته است. محدودیت‌‌های صورت گرفته شاید بتواند از شیوع ویروس تا حدودی جلوگیری کند و هموطنان کمتری را درگیر مشکلات بیماری و مرگ سازد، اما استرس و فشاری که از این بابت بر همه تحمیل می‌شود گاه توانفرساست و از عهده همه خارج. شرایط لازم برای راهکارهای مفیدتر و راحت‌‌تر از قرار معلوم مهیا نیست و همینطور مشکلات روزمره مردم از جاهای دیگر خود را نشان می‌دهد و تدبیری برای آنها اندیشیده نمی‌شود. از آنجا که هر برنامه‌ای در این زمینه مستلزم همکاری مردم است می‌توان گفت بدون در نظر گرفتن نظر مردم و اقتاع آنها سرانجام قرنطینه و امثالهم به خوبی معلوم نیست و نتیجه‌ای که باید از آن گرفته شود شاید به درد برنامه‌ریزی‌‌های آینده نخورد.