اَفتونیوز _ شاهرضا دیودیده : شَربِه ، شَروِه یا مرثیه ، نوع و سبکی از شیون و عزاداری هست که بصورت آواز غمگین توسط زنانی که تقریبا صدای خوبی دارند با لهجه محلی در وصف فرد متوفی خوانده میشود. به عبارت دیگر شَربِه یا شَروِه به نغمه های جانسوزی گفته میشود که زنان این مرز و بوم بویژه زنان خطه جنوب و جنوب غرب ایران که خواستگاه اصلی شَربِه می باشد در وصف عزیزان از دست رفته خود و معمولا بر سر مزارش می خوانند و بقیه زنان با گریه و زاری همراهیش می کنند. اینکه از کی و چه موقع شَربِه خوانی در وصف اموات باب شده دقیقا معلوم نیست ولی به نظر میرسد ضجه و مویه که امروزه بیشتر شَربِه گفته میشود به اشکال گوناگون در همه اعصار بوده بطوریکه شاید میتوان گفت همزاد بشر می باشد. در بعضی نقاط با موسیقی غمگین و نی ، زنی را که شَروِه میخواند همراهی می کنند. به این نوع عزاداری مداحی هم گفته میشود چرا که در مدح و بزرگی فرد متوفی خوانده میشود. این سبک شیون و عزاداری عموما در بین زنان عشایر رایج است ، البته شَربِه خوانی فقط مختص زنان نیست در بعضی جاها توسط مردان هم‌ اجرا میشود. از نکات قابل توجه در شَربِه خوانی اینکه هر چه فرد متوفی عزیزتر ، معروفتر ، شجاعتر و داناتر باشد شعرهای خوانده شده متناسب با صفات فرد فوت شده به مراتب جانسوزتر خواهد بود و معمولا شَربِه خوان از صفات و خصوصیات خوبی که فرد فوت شده در زمان حیات داشته در شعرهایش استفاده میکند ، ضمنا اشعار بکار رفته در شربه متناسب با زن یا مرد بودن فرد فوت شده تنظیم و خوانده میشود. خواندن شَربِه در سوگ فرد متوفی اثری قوی بر روح ، روان و جسم نزدیکان و بستگان سببی و نسبی مرحوم یا مرحومه دارد بطوریکه هنگام یادآوری خصوصیات خوب فرد فوت شده بر شدت گریه و زاری آنها افزوده میشود و بر سر و سینه خود میزنند و نهایتا بطور معجزه آسا و به مرور در تسکین آلام آنها تاثیر فراوانی دارد. این رسم دیرین در اکثر نقاط عشایری و روستایی همچنان به قوت خود باقیست اگر چه به واسطه زندگی شهری و شهرنشینی دربعضی جاها‌ کمرنگ شده و جای خودش را به مداحی به سبک امروزی که عموما توسط مجری مراسم اجرا میشود داده است.