اَفتونیوز _ اول- اگر دیدگاهمان را از ترس در اقلیت قرار گرفتن نگوییم، ممکن است هرگز متوجه نشویم که در اقلیت نیستیم یا حتی جمع بزرگی هستیم. اگر کسی زمینه‌چینی کند تا ما نظرمان را نگوییم هم ممکن است به‌صورت دسته‌جمعی به همین شرایط دچار شویم. این مارپیچ سکوت است. مارپیچ سکوت، با استفاده از قدرت رسانه‌ای یک ایده یا باور را وادار به سکوت و محکوم به فراموشی می‌کند. با مارپیچ سکوت جمع کثیری از افراد به دلایل مختلف - ازجمله اینکه از تعداد بالای افراد هم‌نظر با خود اطلاع ندارند، یا از بیان نظر خود و تصورِ به‌تنهایی در معرض قضاوت‌های اجتماعی قرار گرفتن واهمه دارند، یا صرفاً ناامید هستند - سکوت می‌کنند؛ بنابراین موضوع موردبحث با تأثیر پذیرفتن از نظرات گروه‌های دیگر نتیجه‌گیری می‌شود یا حتی فراتر از آن، اثرگذاری می‌کند. دوم- حیات یک هشتگ در دنیای مجازی به دیده شدن آن در عرصه‌‌ موردبحث آن موضوع و البته در زمان مناسب آن است. مثلاً هشتگ خلیج همیشه فارس زمانی که نمایندگان سیاسی جهانی با به کار بردن عناوین جعلی دیگر به حدود تاریخی و دارایی/قدرت معنوی کشور تجاوز می‌کنند، در سطح جهانی موردبحث قرار می‌گیرد یا بسیاری از هشتگ‌های مشابه دیگر که دفاع ایرانیان از موضوعات و مفاهیم ملی را در سطح دنیا منعکس می‌کند. راه افتادن هشتگ و خودجوش بودن آن، نمایش وفاق ملی بین گروه‌های متکثر سیاسی داخلی و امکان به رخ کشیدن چنین همگرایی‌هایی در محافل بین‌المللی هم قابل‌بررسی است و هم به‌سادگی قابل تشکیک نیست. سوم- طرح صیانت از فضای مجازی نظرات و صدای داخل کشور را به‌صورت قهری و خودخواسته از سطح جهان حذف می‌کند و در مارپیچ سکوت می‌اندازد. حمایت مردم از مفاهیم و موضوعات ملی در پلتفرم‌های جهانی کمرنگ و سپس محو می‌شوند. دنیا ایرانیان وطن‌دوست و مدافع سیاست‌های کشور را نخواهد دید و با گذر زمان بی‌انگیزگی باعث عقب نشستن مردم از سیاست خارجی و از اطراف حاکمیت خواهد شد. ممکن است تصور کنیم پاسخگویی به تجاوزات مورداشاره می‌تواند در پلتفرمی داخلی صورت گیرد، در آن صورت ما کسانی هستیم که اگر در خیابان و میدان حقمان را پایمال کردند، به خانه می‌آییم و آنجا از خودمان دفاع می‌کنیم.