یک مامور نیروی انتظامی توسط یک اوباش به شهادت رسید! همه گفتیم چرا قانون برای استفاده از اسلحه مانع ایجاد کرده است. یک مرد سر همسرش را از تن جدا کرد! همه گفتیم هر چه زودتر او را به سزای عملش برسانیم. سوء تغذیه در فلان استان زیاد شده است! دختر چهارده ساله خودکشی کرد! اراذل هر شب در شهر درگیر می شوند و قمه کشی می کنند! تصادف جاده ای زیاد شده و ده ها اتفاق تلخ دیگر که روزانه به وقوع می پیوندد و قلب مان می سوزد! عده ای برای افزایش فالوور صحنه های دردناک را منتشر، عده ای توسل به محدودیت های قانونی را عنوان و عده ای هم برای اثبات روشن فکریِ خود ژست هایِ خاص می گیرند. واقعیت این است همه این اتفاقات و ده ها معضل دیگر ماحصلِ رفتارهایی است که نیاز به اصلاح دارد. سه راهبرد اساسی برای تغییر رفتارِ اجتماعی را می توان آموزش، اجبار و بازاریابی اجتماعی نام برد. آموزش برای کسانی است که نمی دانند و اجبار و قانون برای کسانی است که لجبازند و قانون گریز. با توسل به این دو می توان به یک سوم اصلاح رفتار رسید. اما غالبِ چالشِ موضوعات در گروِ حلقه مفقود است. استفاده از الگوهای رفتاریِ مخاطب محور جهت تقویت منافع، کاهش هزینه ها و رفع موانع برای دستیابی به رفتارِ مطلوب در جامعه. خلاصه بگویم: اینکه برای کاهش معضلاتِ اجتماعی بخواهیم به آموزش و اجبار تکیه نماییم کافی نیست. دو سومِ کار را می بایست با بازاریابیِ اجتماعی حل کرد. اینکه ما در قانون مجوز استفاده از اسلحه را به مامور بدهیم، قمه و شلوار عادل آبادی را از اراذل بگیریم، اینکه بگوئیم میوه برای سلامتی خوب است، راننده متخلف را جریمه کنیم و... تنها قریب به سی درصد اصلاحاتِ رفتاری و بهبود معضلات را خواهیم داشت. برای مابقی تا زمانی که با فقر مبارزه نشود، حساسیت در جامعه زیاد نشود، میوه ارزان نشود، جاده ها و خودروها کیفیت لازم را نداشته باشند، دسترسی به خدمات مختلف تسهیل نگردد، اشتیاق و نشاط در جامعه ایجاد نشود، تفریحِ مناسب موجود نباشد، باورهای غلط در جامعه کنار نرود، تعصبات قومی و جهل و خرافه حذف نگردد، اعتماد به نفس در جامعه تزریق نگردد، آموزش و پروش و فرهنگِ عمومی تقویت نشود، سینما و کتابخانه و فرهنگسرا در دسترس عموم قرار نگیرد، شرایط ازدواج مهیا نگردد، موانع خرید خودرو و مسکن رفع نگردد و قس علی هذا؛ قصه همین است که می بینیم!