فضل الله یاری بیایید این ماجرای نامه نمایندگان ودرخواست اعدام برای معترضان و تکذیب آن را با هم مرور کنیم و ببینیم که نمایندگان چه چندروز سختی را گذراندند.

یک)۱۵ آبان کیهان و فارس به نقل از امیرآبادی فراهانی عضو هیئت رئیسه مجلس اعلام کردند که ۲۲۷ نماینده به رئیس قوه قضائیه نامه نوشتند و خواستند که با《محاربین》برخورد شود.حکم《محاربه》هم یعنی همان《 اعدام.》و حتی نوشتند که نامه در صحن علنی قرائت شد‌.

دو)۱۷ آبان سخنگوی هیئت رئیسه گفته که ما اصلا حرفی از اعدام نزدیم ،فقط گفتیم《قصاص.》

سه)۲۰ آبان اما در کمال تعجب مجلس بیانیه داد که نامه‌ای که گفته می‌شد در مجلس قرائت شد،اصلا《جعلی》است.

با این تناقض اصلا کاری نداشته باشید، چیز عجیبی نیست. اما موضوعِ ظاهرا عجیب این که در ۵ روزی که این ماجرا طول کشید کسی از اسامی امضا کنندگان خبر نداشت و خود نمایندگان هم سر به گریبان سکوت فرو برده بودند. چرا؟ نه اشتباه نکنید، پنهان‌کاری در میان نیست. به یک دلیل ساده؛ خود نمایندگان هم نمی‌دانند که در چنین مواقعی کدام‌شان چنین نامه‌هایی را امضا کرده‌اند و کدام‌شان نکرده‌اند. چون معمولا برای عادی جلوه دادن، چند نفر را معاف می‌کنند. سکوت ۵ روزه نمایندگان و چشم و گوشی که به دهن هیئت رئیسه داشتند تا تکلیف خود را بدانند، . نمی‌دانستند چنین نامه‌ای هست؟ نمی‌دانستند آن را امضا کرده‌اند؟ نمی‌دانستند درخواست اعدام کرده‌اند یا قصاص؟ خلاصه این‌که سکوت مرگ‌باری بود؛ مثل چند روز سکوت پس از سرنگونی هواپیمای اوکراین. این گروه که فعلا در غیاب مشارکت حداکثری مردم، ساکن خانه ملت شده‌اند، از اول همه امضاها و انگشت‌ها را زده‌اند. در حقیقت وکالت بلاعزل داده‌اند؛ اما ترتیب آن‌ را نمی‌دانند. مثلا نمی‌دانند که نقش امروزشان موافق است یا مخالف؟ نمی‌دانند جزو امضا کنندگان فلان نامه‌اند، یا جزو آن چند نفری که باید مخالف و ممتنع باشند. این سکوت ۵ روزه‌شان هم در این راستا بوده است. در این ماجرا،نمایندگانی که مثلا انتخاب شده‌اند تا《وکیل》باشند،خود موکلانی می‌شوند که به دیگرانی وکالت بلاعزل داده‌اند که هر کجا لازم شد یا صلاح دیده شد،به جایشان امضا بزنند.