با مشقت فراوان و امیدی زیاد مزرعه کوچک توت فرنگی را بکمک دوستان همدل برپا کردم. در روزهای نخستین از رشد بوته های توت فرنگی و سرسبز شدن قطعه زمین کنار بیشه زار و واقع شده در دامنه کوه بسی خرسند و شاداب بودم.

نمی دانم چه شد و یا چه بلاهای غیرطبیعی بر سر من و مزرعه ام فرو ریخت که یکباره همه چیز تغییر کرد. علف های هرز آنچنان بوته ها و کل مزرعه را به انحصار خود درآورده بودند که یارای مقابله با آنها نبود، هر کدامشان را که از زمین می کندی انگار فرمان فوری صادر می کرد تا چندین علف هرز دیگر جایش قد علم کنند. هیچ سم شیمیایی هم نتوانست آنها را از پا دربیاورد. علاوه بر این، آن علف های هرز با ارتش بزرگی از مارها و عقرب ها پیوند اخوت بسته بودند و حتی راه رفتن در آن مزرع را دشوار کرده بودند. خلاصه، مزرعه آنچنان شده بود که عطایش را به لقایش بخشیدم و رهایش کردم.

مقصودم از بیان این مقدمه آن است که بگویم القاب در جامعه کنونی کارکردی همچون علف های هرز دارند. با وجودی که این القاب بخودی خود هیچ ارزشی ندارند و تنها آثار و عملکرد انسانهاست که ارزش آنها و قدر خدمتگزاری آنها به هموطنانشان را تعیین می کند، اما استفاده نابجا و غیرضرور از این القاب آسیب های بسیار زیادی مانند بی اعتمادی، ریاکاری، بی عدالتی، شکاف طبقاتی، فساد، حق کشی و ... را در جامعه سبب شده است.

بر همین اساس من که با کوشش و تلاش و استعداد خدادادی خودم مهندس و دکتر شده ام، اکنون از عنوان این القاب کنار نامم هم رنج می کشم و هم شرمسارم. رنج می برم بدین سبب که این القاب مایه سوءاستفاده انسان های سودجو و منفعت طلب در جامعه شده است و فساد در جامعه را رونق داده است. شرمسارم از اینکه با این القاب نتوانسته ام خدمت قابل ذکری به هموطنانم ارائه دهم.

بنابراین، از همه هموطنان عزیزم بویژه خویشان و دوستان و همکاران عاجزانه تقاضا می کنم زین پس مرا {و دیگرانی که این عناوین را دارند} با این القاب مورد خطاب قرار ندهید. خطاب با همان نام کوچک و یا شهرت با پیشوند یکسان آقا یا خانم برای همگان مزید امتنان است.

بی تردید با رعایت چنین اصل مبارکی، احساس من نسبت به محبت و مرحمت شما دوچندان خواهد شد.

بنده خدا

۲۵/۰۴/۱۴۰۲