اَفتونیوز| رفعت کاظمی فعال اجتماعی در یادداشتی نوشت: 

یکی از بدیهیاتِ حقوق شهروندی‌ این است که مردم بدانند چرا وکیل و خادمشان در خانه‌ی ملت یک سری کارهایی را که منجر به احقاق حقوقشان می‌شود انجام نمی‌دهد. پُرواضح است که وقتی این بدیهیات اجابت نشود نمی‌توان انتظار داشت که همین مردم عصبانی نشوند، سوال نپرسند، نقد نکنند، روزه‌ی سکوت بگیرند و خود را به کوره‌راهِ ندیدن و نشنیدن بزنند؛ مسلماً این انتظار، انتظاری‌ست که ریشه در خودخواهی (نه دیگرخواهی) دارد و قطعاً بخشی از جامعه‌ که آگاه و بیدار است آن را پس زده و نمی‌پذیرد..

فکر کنید وزیر جهادکشاورزی به یکی از محرومترین مناطق استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد که دارای پتانسیل‌های بالا اما مغفولِ کشاورزی‌ست سفر کرده ولی نماینده‌ی دو دهه‌ای آن منطقه در مجلس شورای اسلامی اصلا وزیر را ندیده، بعد که می‌پرسیم نماینده کجا بوده؟ می‌شنویم که سرش در فلان منطقه با تبلیغات انتخاباتی‌اش گرم بوده است..

چرا یک نماینده با چنین اوصافی (همان دو دهه حضور در خانه‌ی ملت) نباید به حدی از تعهد و پختگی در وکالت رسیده باشد که بداند تا آخرین لحظه‌ای که رسماً مسئولیت نمایندگی این مردم را برعهده دارد باید با حضور در میدان برای احقاق مطالباتِ حقیقی مردم‌‌اش بجنگد و از رویکردهای قبیله‌ای که باعث به قهقرا رفتن ظرفیت‌های توسعه و پیشرفت حوزه‌ی انتخابی‌اش می‌شود خودداری ورزد؟ چرا باید این نماینده به شیوه‌ی فسیل‌شده‌ای که زیبنده‌ی یک جامعه‌ی متمدن نیست تمسک جسته و با تبلیغاتی که در بطن‌اش التماس و توجیه نهفته است از مردم بخواهد که به او رای دهند؟ آیا اگر عملکرد این نماینده بعد از دو دهه رضایت‌بخش بود اصلا نیازی به این دربه‌در شدن برای ترغیب اقبال عمومی به خود را داشت؟ اصلا آیا نماینده‌ی مذکور این مباحث را نمی‌داند یا می‌داند و انجام نمی‌دهد و متعاقباً از این انجام ندادن هم نمی‌ترسد؟

می‌دانید مسئله چیست؟ مسئله این است که انتظار پیگیری عدالت از فردی که به صراحت با چنین اعمالی می‌گوید که قدرت را در راس امور و ارزش‌ها می‌داند انتظاری نابه‌جاست. مسئله این است که ما با فردی مواجه‌ایم که می‌داند با چنین اعمالی درحال شوراندن محرومان برعلیه محرومان‌ است و با انداختنِ منتقدین و موافقین خود به جانِ یکدیگر به آنچه که مطلوبش است خواهد رسید. مسئله این است که شوربختانه نماینده‌ی مذکور می‌داند هیچ نظارت، مواخذه و پاسخگویی درحیطه‌ی عملکرد دو دهه‌ای‌اش در کار نخواهد بود و به راحتی هم صلاحیت‌اش قبل از انتخابات تایید می‌شود و هم اعتبارنامه‌اش درصورت پیروزی  توسط دوستان هم‌فکرش بعد از انتخابات. مسئله این است که همه‌ی ما بر سر کاریم اگر بخواهیم برای این چرخه‌ی معیوب انتخاباتی که هیچ اراده‌ای درجهت اصلاح‌اش وجود ندارد فسفر بسوزانیم..