اَفتونیوز| علی خرم از مخاطبان این پایگاه خبری در یادداشتی نوشت: 

دموکراسی مدل حکومتی است که به لحاظ دیرینه شناسی ریشه در جوامع یونان باستان دارد ولی در یکی دو قرن اخیر به رایج ترین نظام حکومتداری در جهان تبدیل شده است. این شیوه چنان با اقبال عمومی مواجهه شده که حتی دیکتاتورترین رهبرانِ سیاسی خود را پایبند به دموکراسی و نماینده ی مردم قلمداد می کنند.

از دیرباز اما خداوندانِ علمِ سیاست(افلاطون و ارسطو) اعتقاد و باوری به دموکراسی نداشتند. مخالفت آنها بی ربط و مغرضانه نبوده است. آنان روی دیگر سکه را دیده و درک کرده بودند که چگونه دموکراسی می تواند ابزار دست قدرتمندان شده و جامعه را نه طبقاتی بلکه توده ای بار آورد.

«سپهر عمومی» به تعبیر هابر ماس فیلسوفِ وارثِ مکتبِ فرانکفورت، عرصه ای است که در آن مردم به شکل آگاهانه و با تکیه بر استدلال مبتنی بر تعقل برای گفتگو، مفاهمه و مذاکره پیرامون امرسیاسی و امر عمومی گرد هم می آیند.

آنچه این روزها در سپهر عمومیِ بویراحمد می بینیم نه آگاهانه و دموکراتیک بلکه توأم با اکراه و هیجان های موسمی است. این کارناوال های آکنده از خردخفتگی و صفیرهایِ ناهنجارِ کَرنا و شیپور و این طبل هایِ همچون سفره هایِ خالی، مجالی برای طرح امر عمومی نمی گذارد.

آنچه در بویراحمد شاهدیم به باورجیسون برنان نویسنده یِ کتاب «علیه دموکراسی» این است که رأی دهندگان تمایل دارند نسبت به سیاست غیرمنطقی و ناآگاه باشند، تصمیمات ایدئولوژیک بگیرند و نهایتاً نظراتشان به راحتی قابل دستکاری است.

رفتارهای هیستریکیِ کارناوال هایِ انتخاباتیِ بویراحمد نشان داده که مردم به تعبیر باروخ اسپینوزا علاقه ای به همبستگی بین دموکراسی، علم و دانش عقلانی ندارند و به دموکراسی بدون دموکرات ها راضی ترند.

تنها آوایِ رسایِ بلبشوهایِ انتخاباتیِ بویراحمدی ها، صدایِ گوش نواز مغنیان و مطربان است. گویا مردم عجالتاً مشکلاتشان گفتار درمانی شده است.

وضعیتی که رسانه های وابسته،تودهٔ مردم و چهره های متنفذِ متنفع حول کاندیدای انتخابات بویراحمد بوجود آورده اند، باعث تابوسازی و کیش شخصیت شده است. تعریف و تمجیدهای بیجایی که شخص را مصون از اشتباه و فارغ از پاسخگویی بار می آورد.

کاروان های طویل ترافیکی، بوق های ممتد ّ خیابانی و ذبح های کثیرِ دامی در برابر ذبح های عظیم تر اخلاقی،سیاسی و شخصیتی، خود روی دیگر این روزهای بویراحمد است.

رفتارهای شووینیسمیِ لیدرهای سیاسی باعث فوران دوباره یِ عصبیت های قومی- قبیله ای، همان مسئله ی ذهنی ابن خلدون در این عصر شهرنشینی در بویراحمدِ عشیره ای شده است.

این همایش ها و فستیوال ها نه پیگیری امر سیاسی در سپهر عمومی است که هیجان و غلیانِ توده هایِ کنده شده یِ سرگردان در گستره یِ جامعه است که این شبه دموکراسی را به ابتذال می کشانند.

علی ایحال انتخابات در شبه دموکراسی های خاورمیانه ای مناسکی شده است و بیشتر نمای دموکراتیک دارند تا درونمایهٔ دموکراتیک.

در پایان باید یادآور شوم که گسترش دموکراسی نیازمند آموزش های دموکراتیک است. در جوامعی که بسترهای اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی مهیا نیست به گفته ی افلاطون دموکراسی به دماگوژی(پوپولیسم) می انجامد.