اَفتونیوز| روز گذشته یکی از پرستاران زحمت کش و متعهد  بیمارستان دهدشت( سرکار خانم نیلوفر طاهر پور) بر اثر ابتلا به بیماری سرطان درگذشت، همکاران وی می گویند او با وجود درد و رنج مقابله با سرطان تا آخرین نفس متعهدانه وظایف شغلی خود را به نحو احسنت انجام داد، در همین راستا یکی از همکاران وی در سوگ او در یادداشتی را به رشته تحریر درآورده است که در ادامه میخوانیم؛

در کنار درد و رنج بیماران صبح را به شب و شب را به صبح می‌رسانند اما آنچه نفس کشیدن زیر سقف بیمارستان‌ها را برای پرستاران سفیدپوش ممکن می‌کند، کیمیای عشق است و بس. عشق، فداکاری و صبوری پیش نیاز پرستار شدن است.

سفید، رنگ همیشگی و عالمگیر جامعه پرستاری است. اما امروز رنگ ما، سیاه بود. رنگ ماتم بود. دردی بود به تعبیر سایه، چون خنجر یا خنجری چون درد. دردی که برای بیانش پای سخن لنگ است و دست واژه کوتاه.

امروز، یک نفر از جمع ما کم شد، نیلوفر زیبای جامعه درمان، مرداب زندگی را تاب نیاورد.چون پرنده ای سفید، پر کشید تا اوج افلاک. به خدا پیوست. او سالها، مرهم درد دیگران بود.

تا آخرین روزهای زندگیش، برای تسکین آلام انسانها تلاش کرد اما خودش در ازدحامی از درد، جان داد. دردناک تر اینکه در مقابل چشمان همکارانش، غرق در درد، جان میداد و کسی را یارای کمک نبود. درد سختی است. زندگی و کار یک پرستار، مملو از رنج است. تنها دلخوشی یک پرستار، لحظاتی است که باعث تسکین رنج دیگران میشود اما اینک همه جامعه درمان، نتوانستند که کسی از جنس خودشان را زنده نگه دارند. دردناک است.

روز بدی بود برای جامعه پرستاری. روزی که همه ما، در داشتن یک چیزو یک حس مشترک بودیم :

حال بد