افتونیوز - علی ضامنی پور
دست تقدیر یک فرصت تازه در اختیار مردم ایران گذاشته و قوه عاقله حاکمیت نیز به آن رسیده؛ غنیمتش دانیم و نگذاریم این فرصت از دست برود.

این بخت مسعود ایران است که رو کرده و ستاره اش در این انتخابات درخشش گرفت؛ اکنون فرصتی پیش روی ما است تا با وام گرفتن از حافظه پس پیشانی( انقلاب مشروطه، کودتای مرداد۳۲، انقلاب ۵۷ و اصلاحات سال ۷۶) دوباره ایران را بازیابی کنیم و با شمردن گناه فرصت طلبان و یادآوری سنگ اندازی منفعت طلبان،  اصلاحات را جانی دوباره بخشیم.

این موضوع مهم که «شاه، دو دهه پس از کودتای سیاه ۳۲، در دهه پنجاه یک مصدقی تمام عیار شده بود و راه نجات ایران را در همان مسیر مصدقی می‌دید که روزی با آن می جنگید»؛ تجربه ای است که باید مدام آن را  یادآوری کنیم، گرچه او در در آن سال‌ها نه ظرفیت مصدق را داشت و نه روش مستبدانه اش اجازه می‌داد تحولات جامعه ایران را بفهمد و همین مسأله باعث شد که در آن فضای انقلابی، گروه های آوانگارد بی آنکه راه اصلاحات را در پیش بگیرند در تله درک دورانی بیفتند. تله ای که فضای انقلابی از آمریکای لاتین تا آفریقای مرکزی در زمین ایران پهن شد.

در آن فضای رادیکال، مشی مسالمت آمیز اندیشمندانی چون بازرگان و طالقانی که راه اصلاحات را پیش گرفتند کارساز نشد، در تله گرفتار شدیم و با همراهی محمدرضا شاه، انقلاب کردیم.

امروز در این فرصت تاریخی که از اصلاحات رمقی مانده، به طرفداران جنبش اعتراضی «موسوم به مهسا» و جوانترهای منتقد انتخابات یادآور شویم: این فضای بی اعتمادی که به سیاست ورزی در ایران به وجود آمده، همه اش دروغ سیاست مداران نیست که تا اندازه ای خاصیت جنبش های اجتماعی عصر اینترنت که بر همه جای دنیا غالب و قالب شده  نیز است؛  بهار عربی؛ جنبش ۹۹ درصدی وال استریت، جنبش خشمگین ها در اسپانیا همراه با عصیان جریان‌های زیست محیطی بر  دنیا مسلط شده و قاعده بازی را تعریف کرده، همین است که ما را یکبار دیگر در این تله تاریخی بیندازد و  فرصت احیای اصلاحات را از ما بگیرد.

مسأله دومی که ایران را تهدید می کند سر برآوردن فاشیسم در ایران است، این اژدها زاد و ولد کرده و به نام قومیت و مذهب و خالص سازی و... در حال بلعیدن تمام عرصه های مصلحت جو است. اگر این چنین اژدهای فاشیسم در ایران قدرتمند شود با آن کاری نمی توان کرد، این هیولا رأس حاکمیت را نیز ترسانده و با چهره ای عبوس و ترش اما با وعده های فریبنده پا به عرصه گذاشته، اگر دیر بجنبیم همه ما طعمه این اژدها خواهیم شد و تخم  نفرت، کینه و خشونت افکنده خواهد شد.

نگرانی سوم این است که اگر کنشگران و طرفداران «حکومتِ مردم» نسبت به آنچه در ایران می گذرد بی تفاوت باشند، جامعه به آخرین روزهای دوره صفوی بر خواهد گشت که اصفهانی‌ها در غائله محمود افغان، سر از پنجره بیرون می آوردند و چون شاهدی بی طرف در  مبارزه افغان‌ها با سربازان بی رمق صفوی نظاره گری می کردند.

امروز که از اصلاحات نیمه جانی مانده، نگذاریم بمیرد؛  اگر این نیمه جان اصلاحات احیا شود امید داریم که بار دیگر، ابر باران آور اصلاحات بر این سرزمین خشک ببارد.