افتونیوز|آتش‌نشان‌ شغل مقدسی است که در روبرویی با خطر تنها تلاشش حفظ جان هموطنانی است که به آنان اعتماد کرده‌اند گویا تنها دلخوشیشان نجات جان افراد است در گوشه گوشه جهان لبخند این بزرگ‌مردان بعد از نجات افراد زیباست،لبخندی که زیبایی شجاعتشان را به رخ می‌کشد.

اما آتش‌نشان‌ها در استان ما سختی کار بیشتر و دردسری بیشتری نیز دارند نگاه که کنید هیچ‌کس سختی کارشان را نمی بیند که حداقل با فراهم کردن تجهیزات مناسب کمی از دردهایشان را تسکین دهد.

جدای از این کمبودها یک خلاقانونی و شاید یک کم کاری مسئولین سبب آسیب روحی و روانی بسیاری بر این افراد میشود.

آتش‌نشانی و خدمات ایمنی زیر نظر شهرداری است و طبیعتا فقط در حوزه شهری میتواند خدمات رسانی کند و حق خروج از شهر را ندارد خصوصا اگر تجهیزات ایستگاه حداقل باشد.

اما سوالی که به ذهن میرسد مگر نوع زندگی در روستاهای استان بی خطر یا در ایمنی کامل است که پیش‌بینی برای آتش‌سوزی در روستاها نشده است؟!

از طرف دیگر اگر شهری دارای یک ماشین آتش‌نشانی باشد که اکثریت شهرهای استان نیر به همین شکل‌اند اگر با مجوز لازم جهت خاموش کردن آتش در فاصله ۱۰ کیلومتری برود و همزمان در شهر آتش‌سوزی رخ دهد چه اتفاقی می‌افتد آیا در این زمان این کارکنان خدوم سازمان آتش‌نشانی نیستند که به علت تاخیر مورد نقد از طرف عموم مردم قرار می‌گیرند بدون اینکه محدودیت‌ها و کمبودهایشان دیده شود؟!

اگر آتش‌سوزی ماشین بین دو شهر رخ دهد چه اتفاقی می‌افتد؟!

آیا بهتر نیست با توجه به کمبودها و مشکلات آتش‌نشانی‌ها فکری اساسی برای این خلاقانونی داشت؟!

میتوان هر چند روستا را به یک ایستگاه آتش‌نشانی تجهیز کرد تا حداقل فرصت رسیدن به محل حادثه کاهش یابد

از طرف دیگر داشتن تنها یک ماشین آتش‌نشانی برای یک شهر اوج فقر امکانات است و در بعضی شهرهای استان این مشکل وجود دارد بهتر است قبل از وقوع حادثه‌ای تلخ فکر کرد و این کمبود را رفع کرد.

تجهیز ایستگاه‌های آتش‌نشانی نه کاری شخصی و نه امری است که بگوییم بلاخره انجام میشود کاری ضروری است که هر چه سریعتر باید برای حفظ جان انسان‌ها انجام شود چون پشیمانی بعد از حادثه فایده‌ای ندارد.

پیشنهاد میشود فرمانداران هر شهرستان با مسئولیت‌پذیری لیست تجهیزات آتش‌نشانی حوزه استحفاظی خود را بررسی کنند تا متوجه عمق فاجعه شوند و حداقل گامی در جهت رفع این کمبود بردارند