مریم پارسا طی یادداشتی نوشت:

کهگیلویه و بویراحمد استانی در جنوب غرب ایران که بر مبنای عشیره و طایفه زندگی خود را می‌گذراندند.

خوی عشیره‌ای در قبل از انقلاب و سال‌های بعد از آن زن را نماد فرزندپروری و تربیت فرزند میدانست و اندکی به زنان میدان فعالیت‌های اجتماعی و حضور در جامعه میداد.

اما زنان این استان که مردانگی و عزت در سرستشان وجود داشت در همان فرزند پروری هم چنان خوش درخشیدند که فرزندانی از جنس غیرت به وطن را تربیت کردند تا ۲۰۰۰ شهید گلگون کفن را برای این نظام و دفاع از خاک وطن تقدیم کنند زنانی که اگر چه ظاهرا در جامعه نبودند اما نتیجه تلاش و تربیتشان تربیت جوانانی بود که جامعه را ساختند و به عنوان نمادی از تربیت زنان این استان به قدرت‌نمایی پرداختند.

کم کم زنان این استان از کنج منازل به اجتماع روی آوردند و مادرانی که خود قربانی نگاه جامعه بودند دختران خویش را متفاوت تربیت کردند تا دختران همپای پسران برای حضور در جامعه آماده باشند و تفاوتی میان جنسیت‌ها نباشد.

اما امروز حاصل زحمات مادرانی که جامعه‌ساز و تمدن‌ساز بودند وجود فرزندانی در جای جای این سرزمین کهن در قامت مدیران مقتدری است که نام استان کهگیلویه و بویراحمد را یدک میکشند و البته ۷۶۰۷ بانوی شاغل در استانی کوچک و محروم حاصل جنگیدن با اندیشه‌ای است که زن را در پناه خانه می‌جست اما زنان این استان در پناه انقلاب و اسلام آن‌ نگاه را تغییر و نگاهی جدید را جایگزین ساختند و آن زنانی خودباور و تمدن‌ساز بود.

زنان این مرز و بوم خواستن را معنی و توانستن را صرف کردند و در اوج محرومیت تربیت کننده جوانانی بودند که وجودشان مایه افتخار و نامشان سبب سربلندی است و برای دفاع از وطن از حق مادری خود گذشتند تا ۲۰۰۰شهید از خطه‌ای محروم و مظلوم را روانه میدان جنگ با دشمن و دفاع از اسلام و وطن سازند و ماباقی فرزندانشان را جوری تربیت کنند که آینده‌ساز تمدن ایرانی مقتدر باشند.

آری این دیار اگر چه محروم اما پرورش یافته مکتب شیرزنانی بود که خواستند و توانستند و باز هم در ادامه مسیر برای سربلندی نام وطن هستند و از راهی که بتوانند میسازند تا با سر برافراشته نام فرزندانشان را بر بلندای ایران ببینند و بگویند این فرزند ماحصل تربیت مادرانی از خطه محروم کهگیلویه و بویراحمد است.