افتونیوز| مریم پارسا طی یادداشتی به مناسبت روز خبرنگار نوشت: 

من یک خبرنگارم.

نه قاضی‌ام و نه قهرمان؛ تنها روایت‌گری‌ام که گاه قلمم، از سنگینی حقیقت‌هایی که می‌نویسم، باری‌ست سنگین بر دوشم.

مسیرم پر از چالش است؛

از تندبادهای مخالفت گرفته تا هزاران تهمت.

در این راه فهمیده‌ام که بسیاری تنها تا جایی کنارم می‌مانند که نوشته‌هایم بر وفق مرادشان باشد.

و همین که ننویسم یا نگویم آنچه می‌خواهند، دشمن می‌شوم و متهم.

به‌قول مولانا:

«هر کسی از ظن خود شد یار من / از درون من نجست اسرار من»

کمتر کسی کوشید من را آن‌گونه که هستم بشناسد؛

نه آن‌گونه که دوست داشت باشم.

با این‌حال، من با همین قلم، گاه با یک عکس، گاه با یک تیتر، و گاهی با یک خبر،

توانسته‌ام صدای کسی باشم که هیچ‌کس صدایش نبود.

فریاد دردها و تبعیض‌ها، به جرم گفتن حقیقت،

دل خودم را بارها به درد آورده؛

اما چه کنم؟ من انتخاب کرده‌ام خبرنگار باشم،

یعنی صدای بی‌صدایان.

روز خبرنگار برای من یک جشن نیست؛

یادآور عهدی‌ست که با خود بستم:

که سکوت نکنم، که نترسم، که نایستَم.

که بنویسم، حتی اگر تنها بمانم...

من می‌نویسم و هرگز از نوشتن خسته نمی‌شوم،

چون باور دارم کلمات، دنیا را تغییر می‌دهند.

روز خبرنگار بر آنانی که صدای بی‌صدایان‌اند،

مبارک باد.