در ماه‌های اخیر، شاهد گسترش نظرسنجی‌هایی با عناوین «محبوب‌ترین مدیر»، «موفق‌ترین فرماندار» یا «بهترین بخشدار» در سایت‌های محلی و استانی بوده‌ایم. این نظرسنجی‌ها که عمدتاً در فضای مجازی برگزار می‌شوند، در نگاه اول نشانه‌ای از مشارکت مردمی و ارزیابی عملکرد مدیران به نظر می‌رسند؛ اما بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد که پشت پرده این رقابت‌ها، اهدافی فراتر از سنجش واقعی عملکرد نهفته است.

در بسیاری موارد، مدیران شرکت‌کننده خود در طراحی و اجرای این نظرسنجی‌ها نقش دارند. لینک‌های رأی‌گیری در گروه‌های خانوادگی، کانال‌های دوستانه و فضای مجازی نزدیکان دست‌به‌دست می‌شود تا رأی کافی برای کسب عنوان «محبوب‌ترین» جمع‌آوری گردد. این روند، نه تنها معیارهای واقعی خدمت‌رسانی را به حاشیه می‌برد، بلکه اعتماد عمومی به ارزیابی‌های مردمی را نیز خدشه‌دار می‌کند.

نکته نگران‌کننده‌تر آنجاست که گاهی برخی از این مدیران، به دلیل ضعف عملکرد یا نارضایتی عمومی، در معرض تغییر یا برکناری قرار داشته‌اند؛ اما با بهره‌گیری از همین نظرسنجی‌های مجازی و ایجاد تصویری ساختگی از محبوبیت، تلاش کرده‌اند تا از تصمیمات اصلاحی مدیران بالادستی جلوگیری کنند. در واقع، محبوبیت مجازی به ابزاری برای حفظ موقعیت تبدیل شده، نه نشانه‌ای از رضایت واقعی مردم.

از سوی دیگر، برخی سایت‌ها نیز با هدف جذب مخاطب و افزایش بازدید، از احساسات مردم بهره‌برداری می‌کنند. آن‌ها با ایجاد رقابت‌های احساسی و ظاهراً مردمی، به دنبال افزایش ترافیک و اعتبار رسانه‌ای خود هستند؛ بی‌آنکه معیارهای تخصصی، عملکردی یا اخلاقی مدیران را بررسی کنند.

در حالی‌که فضای مجازی می‌تواند بستری برای شفاف‌سازی و مشارکت عمومی باشد، اما سنجش عملکرد مدیران باید در فضای حقیقی و بر اساس خدمت صادقانه، پاسخ‌گویی، و نتایج ملموس باشد. محبوبیت واقعی، نه با رأی‌گیری‌های محدود و تبلیغاتی، بلکه با اعتماد عمومی و تجربه زیسته مردم شکل می‌گیرد.

دکتر حسن کریمی