افتونیوز|

یادداشت | به قلم سارا نجفی – خبرنگار و فعال اجتماعی

در امتداد رشته‌کوه‌های سترگ زاگرس، جایی که هر چشمه، هر دره و هر درخت، بخشی از تاریخ و حافظه جمعی مردم است، بحث احداث سدهای پیاپی دوباره دل‌ها را نگران کرده است.

نگرانی‌ای که نه از سر مخالفت با توسعه، بلکه از سر دلسوزی برای مردمی است که زندگی‌شان با همین آب، خاک و نفس این سرزمین گره خورده است. زاگرس تنها یک گستره طبیعی نیست؛ ستون اصلی پایداری اقلیم ایران است و هر آسیبی به آن، تعادل زندگی در این سرزمین را بر هم می‌زند.

مردم زاگرس‌نشین نه با سازندگی دشمنی دارند و نه با طرح‌هایی که آینده‌نگرانه و علمی باشند. اما آن‌ها حق دارند بپرسند: آیا این طرح‌ها با ارزیابی دقیق انجام شده؟ آیا مطالعات اجتماعی و زیست‌محیطی آن‌ها کامل است؟ آیا زندگی و آینده هزاران خانواده قربانی نمی‌شود؟

ما مخالف توسعه نیستیم؛ ما مخالف آسیب هستیم. سد یا هر پروژه عمرانی دیگری، اگر بدون سنجش علمی، بدون مطالعه تغییرات اقلیمی و بدون توجه به حقابه زیستی اجرا شود، به‌جای سازندگی، می‌تواند بنیان زندگی را متزلزل کند.

زاگرس منطقه‌ای است که سال‌هاست بار اصلی تأمین آب کشور را بر دوش می‌کشد و امروز بیش از همیشه نیازمند مراقبت است. مسأله ما «اجرای پروژه» نیست؛ مسأله ما این است که توسعه، قربانی نگیرد؛ که مردم کوچ نکنند، باغ‌ها و مزارع خشک نشوند، رودها به خاطره بدل نشوند و آینده فرزندان این سرزمین در تالاب‌ها و چشمه‌های خاموش دفن نشود.

در چنین شرایطی، دفاع از زاگرس، دفاع از مردم است؛ دفاع از زندگی است؛ دفاع از حقیقتی که می‌گوید پیشرفت تنها زمانی معنا دارد که انسان و طبیعت هم‌زمان در آن ایستاده باشند.

این سرزمین شایسته توسعه‌ای خردمندانه است؛ توسعه‌ای که راه را می‌سازد، نه آن‌که خانه‌ای را ویران کند.

و امید آن است که تصمیم‌گیران، پیش از هر چیز، صدای مردم را بشنوند؛

صدایی که آرام اما استوار می‌گوید:

«زاگرس خانه ماست؛

خانه را با تدبیر بسازید، نه با شتاب.»