در شرایط جنگی و دشوار، مهم‌ترین سرمایه یک کشور نه فقط تجهیزات و امکانات، بلکه وحدت ملی و انسجام اجتماعی است. وقتی دشمن در بیرون مرزها به‌دنبال ضربه‌زدن است، طبیعی است که یکی از ابزارهای اصلی‌اش، ایجاد تفرقه در داخل باشد؛ تفرقه‌ای که از دل شایعه، تحریف، بزرگ‌نمایی اختلاف‌ها و دامن‌زدن به حاشیه‌ها شکل می‌گیرد.

در چنین فضایی، وقتی سران سه قوه پیام مشترک و صریحی درباره ضرورت همدلی و پرهیز از اختلاف منتشر می‌کنند، این پیام صرفاً یک بیانیه سیاسی نیست؛ بلکه یک راهبرد برای حفظ آرامش و تمرکز کشور است. اما متأسفانه در  استان‌ شاهد فعالیت رسانه‌هایی هستیم که به‌جای حرکت در مسیر آرامش‌بخشی، عملاً خلاف این جریان عمل می‌کنند.

این رسانه‌ها به‌جای تحلیل مستند و مسئولانه، به «شنیده‌ها» استناد می‌کنند، اخبار را با عبارت‌هایی مثل «گفته می‌شود» و «طبق برخی شنیده‌ها» منتشر می‌کنند و به‌جای روشنگری، فضای التهاب و سوءظن می‌سازند. پرداختن مداوم به حاشیه‌ها، برجسته‌سازی اختلاف‌های جزئی، و القای دوگانه‌های سیاسی، دقیقاً همان چیزی است که دشمن بیرونی به‌دنبال آن است: فرسایش اعتماد عمومی و شکاف در بدنه اجتماعی.

سؤال مهم اینجاست: این جریان‌ها دنبال چه هستند؟

چند احتمال را می‌توان مطرح کرد:

۱.منافع سیاسی کوتاه‌مدت برخی جریان‌ها ممکن است تصور کنند تضعیف یک بخش از حاکمیت یا ایجاد شکاف میان ارکان دولت، در آینده برایشان امتیاز سیاسی به‌همراه دارد.

۲. منافع اقتصادی و رانت اطلاعاتی      رسانه‌ای که به منابع خاص دسترسی دارد، ممکن است از التهاب‌سازی برای چانه‌زنی، فشار یا تثبیت موقعیت خود استفاده کند.

۳.جلب توجه و افزایش مخاطب      در فضای رقابتی رسانه‌ای، خبر جنجالی و حاشیه‌دار مخاطب بیشتری جذب می‌کند. برخی رسانه‌ها آگاهانه تنش را ترجیح می‌دهند، چون «تنش می‌فروشد»

۴. خط‌دهی بیرونی یا ناهمسو با منافع ملی  

   در شرایط جنگی، نمی‌توان احتمال همسوی ناخواسته یا حتی آگاهانه با اهداف بیرونی را نادیده گرفت؛ چراکه هر موج التهاب داخلی، هزینه‌های کشور را افزایش می‌دهد.

نکته مهم این است که نقد سازنده با التهاب‌آفرینی فرق دارد. نقد مسئولانه، مستند، شفاف و با هدف اصلاح است. اما شایعه‌سازی، دوگانه‌سازی و بزرگ‌نمایی اختلاف‌ها، نه اصلاح می‌آورد و نه پیشرفت؛ فقط اعتماد عمومی را تضعیف می‌کند.

امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند چند اصل هستیم: - پایبندی رسانه‌ها به اخلاق حرفه‌ای و راستی‌آزمایی   - تفکیک نقد دلسوزانه از تخریب جناحی   - پرهیز از دامن‌زدن به شایعات   - اولویت‌دادن به منافع ملی بر منافع گروهی  

در شرایط جنگی، اختلاف‌نظر طبیعی است؛ اما تبدیل اختلاف به شکاف، خیانت به آرامش جامعه است. جامعه‌ای که دچار بی‌اعتمادی شود، حتی در صورت داشتن قدرت نظامی و اقتصادی، از درون آسیب‌پذیر خواهد شد.

امروز پرسش اصلی این نیست که چه کسی از چه جناحی حمایت می‌کند؛ پرسش این است که چه کسی به آرامش، همبستگی و منافع ملی کمک می‌کند و چه کسی به التهاب و شکاف دامن می‌زند. پاسخ به این پرسش، معیار تشخیص مسئولیت‌پذیری واقعی است.