تارا برات، با بیان اینکه دست‌ها باید حداقل به مدت ۲۰ ثانیه با آب و صابون شسته شوند، گفت: در این فرآیند، تمامی سطوح از جمله کف دست، پشت دست و فواصل میان انگشتان باید به‌دقت شستشو و سپس کاملاً خشک شوند. این بازه زمانی ۲۰ ثانیه‌ای، فرصت لازم را برای شکستن ساختار چربی‌ها و نابودی کامل میکروب‌ها، اعم از باکتری‌ها و ویروس‌ها، فراهم می‌کند.

وی در پاسخ به نگرانی‌ها پیرامون آسیب‌های پوستی ناشی از شستشوی مداوم، افزود: افراط در شستشو، به‌ ویژه با استفاده از شوینده‌های بسیار قوی، می‌تواند منجر به خشکی پوست و بروز اگزما شود؛ اما، شستشوی ۲۰ ثانیه‌ای به خودی خود آسیبی به پوست نمی‌رساند، مشروط بر اینکه از شوینده‌های ملایم و بلافاصله پس از آن، از کرم‌های مرطوب‌کننده استفاده گردد.

برات همچنین تاکید کرد: به‌ ویژه به بیماران دارای سابقه اگزما توصیه می‌شود که بعد از پاک کردن آلودگی‌ها، با استفاده از مرطوب‌کننده‌های ملایم پس از هر بار شستشو، رطوبت از دست رفته را به پوست بازگردانند.

این متخصص پوست و مو در ادامه با رد این باور عمومی که آب داغ خاصیت پاک‌کنندگی بیشتری دارد، تصریح کرد: این موضوع ریشه علمی ندارد؛ چراکه نقش اصلی در گندزدایی بر عهده صابون و اصطکاک ناشی از مالش دست‌ها است که منجر به از بین رفتن غشای میکروب‌ها می‌شود. بهترین دما برای شستشوی دست‌ها، آب ولرم (حدود ۳۷ درجه سانتی‌گراد) است؛ چرا که استفاده از آب بسیار داغ تنها باعث تشدید خشکی پوست و آسیب به لایه‌های محافظ آن می‌شود.

استادیار گروه پوست دانشگاه علوم پزشکی، به بررسی کارایی ژل‌های ضدعفونی‌کننده در بهداشت دست‌ها پرداخت و گفت: ژل‌های حاوی ۶۰ تا ۷۰ درصد الکل برای گندزدایی در شرایط عادی مناسب هستند، اما برخلاف تصور عموم، الکل ۹۰ درصد فایده زیادی برای ضدعفونی کردن ندارد.

وی افزود: همچنین باید توجه داشت که ژل‌های الکلی قادر به از بین بردن میکروب‌ها هستند اما بر روی دست‌های بسیار چرب یا آلودگی‌های مشهود و برخی میکروب‌های مقاوم، کارایی لازم را ندارند؛ بنابراین، همچنان شستشو با آب و صابون به‌عنوان استاندارد طلایی و بهترین روش بهداشتی شناخته می‌شود و استفاده از ژل‌های الکلی تنها در شرایط خاص و عدم دسترسی به آب توصیه می‌شود.