یدالله رحمانی استاندار کهگیلویه و بویراحمد در تازه‌ترین اظهارات خود تأکید کرده که تلاش می‌کند توسعه در استان به‌صورت متوازن دنبال شود. این سخن در ظاهر امیدوارکننده است؛ اما وقتی به کارنامه و برخی اقدامات عملی نگاه می‌کنیم، پرسش‌هایی جدی درباره میزان تحقق این ادعا شکل می‌گیرد.

مروری کوتاه بر عملکرد ماه‌های گذشته نشان می‌دهد که نگاه مدیریتی استاندار و بخشی از مدیران دولت در استان، در عمل بیشتر معطوف به گچساران و باشت بوده است. به‌عنوان نمونه، استاندار دو سفر به تهران را به‌طور مشخص برای پیگیری پروژه‌هایی در این دو شهرستان انجام داده است. اصل پیگیری پروژه‌ها اقدامی مثبت و ضروری است، اما وقتی چنین تمرکزی بر چند منطقه خاص شکل می‌گیرد، این پرسش به‌وجود می‌آید که سهم دیگر شهرستان‌های استان از این پیگیری‌ها و تلاش‌ها چه بوده است؟

در بخش دیگری از مصاحبه نیز استاندار از «جذابیت گچساران برای سرمایه‌گذاران» سخن گفته و برای توضیح این موضوع به ظرفیت‌های نفتی این شهرستان اشاره کرده است. البته این مسئله کاملاً طبیعی است؛ گچساران به‌تنهایی حدود ۲۰ درصد نفت کشور را تولید می‌کند و به‌طور طبیعی در حوزه نفت و صنایع مرتبط از ظرفیت‌های ویژه‌ای برخوردار است. اما سؤال مهم اینجاست که در سایر حوزه‌ها چه اقداماتی برای ایجاد جذابیت سرمایه‌گذاری در دیگر شهرستان‌ها انجام شده است؟

اگر توسعه متوازن هدف جدی مدیریت استان است، این هدف باید در تصمیم‌ها، سفرها، پیگیری پروژه‌ها و حتی نحوه توزیع توجه مدیریتی دیده شود. همچنین عملکرد مدیران دستگاه‌های اجرایی در شهرستان‌های مختلف می‌تواند تصویر دقیق‌تری از نگاه حاکم بر مدیریت استان ارائه دهد. بررسی پروژه‌های عمرانی، اقتصادی و خدماتی در مناطق مختلف نشان می‌دهد که آیا توسعه به‌صورت متوازن در حال پیشرفت است یا همچنان تمرکز بر چند نقطه خاص باقی مانده است.

در نهایت، ادعای توسعه متوازن زمانی قابل قبول خواهد بود که نشانه‌های آن در میدان عمل و در همه شهرستان‌های استان دیده شود؛ نه فقط در سخنرانی‌ها و مصاحبه‌ها. آنچه افکار عمومی انتظار دارد، توزیع عادلانه فرصت‌ها، پیگیری متوازن پروژه‌ها و توجه یکسان به همه مناطق استان است.