ایمان محمدپور فتح از جوانان فعال‌رسانه‌ای و سیاسی در سلسله استوری که اینستاگرام خود منتشر کرد نوشت:

توسعه یا نمایش توسعه؟

سال‌هاست که در گچساران، واژه   توسعه بیش از هر مفهوم دیگری   تکرار می‌شود. از هر تریبونی سخن از   سرمایه‌گذاری، اشتغال، رونق و   آینده‌ای روشن است.   اما توسعه، آن‌گونه که در ادبیات   اقتصاد و جامعه‌شناسی تعریف شده،   با تکرار یک واژه آغاز نمی‌شود؛ با   تغییر در مناسبات قدرت، توزیع   عادلانه فرصت‌ها و استقرار   شایسته‌سالاری آغاز می‌شود.   پرسش امروز مردم گچساران این   نیست که چند پروژه کلنگ زده شده،   افتتاح شده یا چند میلیارد تومان   هزینه شده است. پرسش این است   که سهم عدالت از این پروژه‌ها   کجاست؟ اگر توسعه به معنای گسترش فرصت‌های برابر است، چرا همچنان بسیاری از جوانان احساس می‌کنند فاصله آنان تا فرصت‌ها را نه تخصص، بلکه رابطه تعیین می‌کند؟ اگر این احساس نادرست است، چرا شفافیت جایگزین تبلیغات نمی‌شود؟ علوم اجتماعی میان رشد و توسعه تفاوت قائل است. رشد را می‌توان با بتن، فولاد و آمار سنجید؛ اما توسعه را با اعتماد عمومی، عدالت نهادی و برابری فرصت‌ها. جامعه‌ای که در آن مردم احساس کنند قواعد بازی برای همه یکسان نیست، ممکن است شاهد پروژه‌های متعدد باشد، اما از درون با فرسایش سرمایه اجتماعی روبه‌رو خواهد شد.

مشکل گچساران، اگر چنین احساسی در میان مردم وجود داشته باشد، کمبود پروژه نیست؛ بحران اعتماد است.

اعتماد زمانی شکل می‌گیرد که   استخدام‌ها، انتصاب‌ها و توزیع   فرصت‌ها برای افکار عمومی   قابل دفاع، شفاف و مبتنی بر   معیارهای روشن باشد.   هرچه فاصله میان وعده‌ها و   تجربه روزمره مردم بیشتر   شود، فاصله میان جامعه و   حاکمیت نیز عمیق‌تر خواهد   شد.

جامعه‌ای که در آن چاپلوسی سودمندتر از نقد، وفاداری شخصی ارزشمندتر از تخصص و نزدیکی به قدرت مؤثرتر از شایستگی تلقی شود، در مسیر توسعه حرکت نمی‌کند؛ بلکه در حال بازتولید یک چرخه بسته از قدرت است.

در چنین چرخه‌ای،   فرصت‌ها به جای آنکه موتور   تحرک اجتماعی باشند،   به امتیازاتی تبدیل می‌شوند   که توزیع عادلانه آنها محل   پرسش قرار می‌گیرد.

گچساران بیش از هر چیز به عدالت   در فرصت‌ها نیاز دارد، نه تکثیر   روایت‌های تبلیغاتی.   مردم پیش از آنکه به آمارها نگاه   کنند، به زندگی خود نگاه می‌کنند؛ به   اینکه آیا فرزندشان بدون رابطه و   وابستگی، صرفاً با اتکا به تخصص و   توانایی، امکان رقابت عادلانه دارد   یا نه. پاسخ این پرسش، معیار   واقعی توسعه است.   اگر توسعه، اعتماد تولید نکند، اگر   جوانان را به آینده امیدوار نکند، اگر   احساس تبعیض را کاهش ندهد و   اگر شایسته‌سالاری را به یک قاعده   عمومی تبدیل نکند، آنگاه باید   پرسید: آنچه توسعه نامیده   می‌شود، دقیقاً چه چیزی را توسعه   داده است؟

تاریخ نشان داده است که هیچ   جامعه‌ای با شعار و تبلیغات توسعه   نیافته است. ملت‌ها زمانی پیشرفت   کردند که عدالت را از یک شعار به یک   نهاد تبدیل کردند، پاسخگویی را   جایگزین تقدیس مدیران ساختند و   نقد را تهدید ندانستند، بلکه شرط   اصلاح دانستند.  

گچساران نیز از این قاعده مستثنا   نیست. توسعه واقعی، روزی آغاز   خواهد شد که مردم احساس کنند   فرصت‌ها به کسی هدیه نمی‌شود؛   بلکه بر اساس شایستگی به دست   می‌آید. آن روز، دیگر نیازی به تبلیغ   توسعه نخواهد بود؛ زیرا مردم،   توسعه را در زندگی روزمره خود  لمس خواهند کرد.  

پایان