بهنام پیوند اصل

همه به خاطر داریم چند سال پیش یک دستگاه تریلی حامل میلگرد در پیچ های دشت روم ترمز برید و در پلیس راه یاسوج با برخورد به تجمع شهروندان، چند هموطن‌مان را به کام مرگ کشاند و چندین نفر را زخمی کرد. این خاطره تلخ در ذهن همگان مانده است. به نظرتان مقصر که بود؟ آیا آن حادثه به جز راننده تریلی مقصری دیگری هم داشت؟ آیا امکان اجتناب از این اتفاق وجود داشت؟ این‌ها سوالاتی بود که آن زمان بر ذهن افکار عمومی نقش بست. با اولین بررسی مشخص شد از روستای دشت روم تا روستای سرابتاوه کل مسیر با شیب نسبتاً تندی طی می‌شود؛ بدیهی بود که این سراشیبی طولانی نیاز به "راه فرار" داشت. چیزی که ای کاش پیش از آن اتفاق هولناک متوجه می‌شدند (که با کمی التفات به آیین نامه ها این امر قابل پیش بینی بود). درهرحال اداره کل راهداری تصمیم گرفت برای این مسیر دو "راه فرار" تمهید کند. هر دو راه فرار احداث شد. اما متاسفانه باز خلاف همه ضوابط طراحی و با گاف های بزرگ این راه فرار احداث گردید. طول راه، عمق بستر، مصالح بستر، مانع انتهای راه و... همه خلاف آیین نامه ها طراحی گردید؛ به قسمی که انگار با آیین نامه و ضوابط طراحی یک پدرکشتگی وجود داشته است! چراکه به طرز عجیبی برخلاف همه توصیه های آیین نامه های مرتبط عمل شده است. توگویی اداره کل راهداری می‌خواسته ببیند می‌تواند چیزی اجرا کند که درست برعکس آیین نامه ها و ضوابط باشد؟ و متوجه شد که می‌تواند؛ اما به قیمت جان شهروندان بینوا. حتماً بعداً در اخبار خواندید که یک کامیون حامل هندوانه به امید اینکه این راه فرار استاندارد است ماشینش را به آن سو هدایت می‌کند اما اتفاقی برایش می افتد که یکی بدترین سناریوها بود.

 یعنی احتمالاً اگر ماشینش را به سمت یکی از دره های مسیر چپ می‌کرد کمتر آسیب می‌دید. باز هم اداره کل راهداری طبق عادت مالوف، راه حلش این بود که مسیر را موقتاً ببندد و باز به آیین نامه رجوع نکند و با اجتهاد دوباره خود، با کارگذاشتن چند لاستیک خودرو در انتهای راه فرار، مسیر راه فرار را دوباره باز کند. آدمی متحیر می‌ماند که چرا راهداری اینسان اصرار دارد به آیین نامه ها بی توجه باشد و راه حل "مَن درآوردی" ارائه دهد. دلیل دشمنی این اداره کل با ضوابط طراحی نظام فنی اجرایی کشور چیست؟ این راه فرار، مهم‌ترین مشکلش این است که با قوائد و ضوابط آیین نامه ای فاصله دارد. راه اصلاحش هم این است که دوباره طراحی شود. ازقضا می‌توان از همین راه فرار فعلی استفاده کرد و با تغییر طول و بستر راه فرار فعلی آن را به ضوابط نزدیک و ایمن تر کرد. اینگونه بیت المالی که تا کنون صرف این راه شده کمتر تلف می‌شود. راه دیگری وجود ندارد. بهتر است تا راننده دیگری در این راه فرار قربانی نشده، از این مسیر اشتباه بازگشت.