ایگم مگه بهرامی وام خواستی چه خواستی پیشنهادت چه بود انجام نشد تخریبش کردی بزرگها با حرف وتوطیه کوچک نمیشن به شرافتم اینبار خواستم رای ندم به خاطر همین حرف رای بهش می دم برو یکی دیگه هم بنویس پسر خوب

مختصر، مفید،زیبا و تاثیرگذار، شاید نخستین بار است که قطعا بلید گفت بویراحمد اگه نماینده نداشت،بسی بهتر می بود.

این‌همه هیاهو، این‌همه کنایه و این‌همه تمسخر؛ اما حتی یک سند و یک دلیل محکم در این نوشته دیده نمی‌شود. وقتی دست کسی از استدلال خالی باشد، طبیعی است که به جای نقد عملکرد، به شخصیت‌کشی و ادبیات سخیف پناه ببرد. اگر آقای بهرامی آن‌قدر که شما ادعا می‌کنید «بی‌اثر» بود، چرا هنوز نامش این‌قدر برای برخی سنگین است که ناچارند با متن‌های پر از توهین و کنایه به او حمله کنند؟ واقعیت این است که تخریب، همیشه آسان‌تر از رقابت سالم است. نماینده را با فحاشی و تشبیه‌های کودکانه قضاوت نمی‌کنند؛ با کارنامه، رأی، پیگیری مطالبات مردم و عملکردش می‌سنجند. کسی که مدعی «نه طرح داشت، نه برنامه»، باید با سند این ادعا را ثابت کند، نه با بازی با کلمات و تولید متن‌های احساسی. جالب‌تر اینکه نویسنده، به جای ارائه یک نقد مستند، تمام متن خود را بر پایه تحقیر بنا کرده است. این یعنی هدف، روشنگری نیست؛ هدف، تخریب افکار عمومی و تسویه‌حساب سیاسی است. مردم هم خوب می‌دانند که میان نقد منصفانه و جنگ روانی تفاوت زیادی وجود دارد. اگر واقعاً حرفی برای گفتن دارید، با سند، آمار و دلیل وارد میدان شوید؛ نه با الفاظی که بیشتر از هر چیز، ضعف منطق نویسنده را فریاد می‌زند. تاریخ نشان داده کسانی که به جای استدلال، به تخریب شخصیت روی می‌آورند، بیش از آنکه رقیبشان را زیر سؤال ببرند، اعتبار خود را از بین می‌برند. بهرامی را می‌توان نقد کرد؛ همان‌گونه که هر مسئولی قابل نقد است. اما تبدیل نقد به تمسخر و توهین، نه نشانه شجاعت است و نه نشانه آگاهی؛ بلکه اعترافی آشکار به ناتوانی در ارائه یک نقد مستند و منصفانه است. مردم امروز دیگر با جار و جنجال تصمیم نمی‌گیرند؛ با واقعیت‌ها قضاوت می‌کنند.

من صدای شکستن استخوانهای راه روشن آقای بهرامی را شنیده ام. آمدن آقای بهرامی، امری واجب بود تا مبادا شکستش در پی شکست‌های قبلی، ساده لوحان را وا دارد که باور کنند این همان منجی بویراحمد بود و ‌نگوبند نگذاشتند بیاید.‌ آمد، طبل تو خالی وی هویدا گشت ، خواهد رفت. اما برای همیشه

بنده ی بیسواد خدا برای اولین و آخرین بار رفت

آفرین به نویسنده