«توسعه» از آن دست مفاهیمی است که در ایران و به‌ویژه در کهگیلویه و بویراحمد، با کمترین ظهور و بروز در جهان واقعی، به لقلقه‌ای زبانی و تهی از معنا تبدیل شده است؛ واژه‌ای بزرگ که گاه برای پوشاندن خلأ عملکرد و کارنامه، بیش از اندازه مصرف می‌شود.

 فضایی مبتذل و حقیر که در آن کلمات و مفاهیم از ارزش و اعتبار تهی شده‌اند و عده‌ای برای خودنمایی و بزرگ‌نمایی، به جان مفاهیمی چون توسعه، نخبگی، کارآفرینی و کنشگری می‌افتند. 

در کهگیلویه و بویراحمد روزانه شاهد رویش و تولید پدیده‌های خلق‌الساعه در عرصهٔ عمومی و رسانه‌ای استان با پیشوند و پسوندهای پرطمطراق هستیم؛ افرادی که به اتکای یک حکم سازمانی در فلان واحد صنعتی یا اداری، یا عنوانی کوچک در فلان استان کشور، آخر هفته راهی استان می‌شوند، با اتکای کارت‌های هدیه تریبون قرض می‌گیرند، نشست خبری برگزار می‌کنند و با بلندگوهای مراسم‌ها و مجالس، به‌عنوان «نخبه»، «کارآفرین» یا «چهرهٔ مؤثر» معرفی می‌شوند. 

از مشاور سازمان من‌درآوردی «بریکس اقتصادی ایران» (بدون هیچ ربطی به سازمان بریکس جهانی) گرفته تا دستیار ذوب‌آهن اصفهان و مشاور اقتصادی معاون هماهنگی رئیس نهاد ریاست‌جمهوری؛ از کارآفرینی که قرار بود دشت سقاوه را به قطب تولید خودروهای هیبریدی تبدیل کند تا شبه‌کنشگران محیط‌زیستی که یک‌شبه آفتابی می‌شوند و به همان سرعت ناپدید می‌گردند؛ نمونه‌هایی از حاملان این عناوین دهن‌پرکن هستند که گاهی حتی یک خروجی ملموس و قابل‌اندازه‌گیری در همان جایگاه شغلی فعلی و پیشین خود ندارند، تا چه رسد به نسخه‌پیچی برای همه‌چیز و همه‌کس در استان ما. 

بر این افراد حتماً حرج جدی و اساسی وارد است، اما حرج بزرگ‌تر متوجه اصحاب رسانه است؛ مشروط بر آنکه بتوان همهٔ این افراد و این رویه‌ها را ذیل عنوان «رسانه» تعریف کرد. 

بعید است در نقطهٔ دیگری از ایران تا این اندازه شاهد نشست خبری و رسانه‌زدگی باشیم و بعیدتر آنکه حاصل این نشست‌ها چیزی فراتر از تعارفات، تعریف‌های تکراری، چند جملهٔ کلیشه‌ای دربارهٔ توسعه و هم‌صدایی، بستهٔ پذیرایی و گاه کارت هدیه‌ای ناچیز باشد. 

توسعه نه با عنوان و حکم سازمانی ساخته می‌شود و نه با تعداد نشست‌های خبری. اگر قرار باشد آفت‌های توسعه در ایران و کهگیلویه و بویراحمد را آسیب‌شناسی کنیم، یکی از نخستین آفت‌ها حضور و صحنه‌گردانی نیروهای کم‌توان و کم‌مایه‌ای است که به واسطهٔ یک موقعیت کوچک اداری، مالی یا رسانه‌ای گرفتار توهم خودبزرگ‌بینی می‌شوند و خیلی زود از جایگاه یک مسئول یا کارمند، به مقام «نظریه‌پرداز توسعه» ارتقا پیدا می‌کنند. 

آنچه امروز از این وضعیت در استان دیده می‌شود، گاهی نه تصویری از توسعه، بلکه کاریکاتوری از توسعه است؛ کاریکاتوری که وقتی عنوان‌های بزرگ روی قامت‌های کوچک می‌نشینند، از طنز عبور کرده و به ابتذال نزدیک می‌شود.

منبع: کانال گلبونگ