یاداشت
گفتگو و گزارش

سخنی پیرامون نکوداشت

من فرزند خاکی هستم که اجدادم قلم را در آن مقدس شمردند و سواد و کلام حافظ و مولانا و عطار را بر دل و جان مردم نگاشتند.

سخنی پیرامون نکوداشت

هم‌استانی‌های نجیب و محترم؛

بنده، دکتر سید ساعد حسینی

ایستادن در این نقطه، پس از نیم‌قرن زیستن با نبض رنج، لبخند و امید مردمی که تک‌تک سلول‌های تنم با خاک بلوط‌ها و صخره‌های استوار دیارشان گره خورده، برای من تنها مروری بر بیش از پنجاه سال نوشتن و طبابت نیست؛ مرور یک پیمان ناگسستنی است. پیمانی که از ریشه‌های کهن این سرزمین جان گرفت؛ سرزمینی که تاریخش با تمدن شکوهمند عیلام باستان آغاز شد و صدای پای هویتش از پیچ‌وخم تاریخ و ابیات حماسی شاهنامه گذشته تا به امروز رسیده است.

این دیار نه‌تنها دیار نان و نمک و عشق، که گهواره حماسه‌های فراموش‌ شده‌ی این مرزوبوم است. اینجا، در همین دامنه‌ها و دره‌های سرسبز زاگرس، پژواک ایستادگی افسانه‌ای آریوبرزن، سردلاور و نستوه، را می‌شنویم که با بی‌نظیرترین دلیری در برابر سپاه سیل‌آسای اسکندر از این خاک دفاع کرد و نامش برای همیشه در عظمت تاریخ ایران زمزمه شد. در اینجا نیز افسانه پرشکوه جاوید کیخسرو، همان پادشاه دادگر، افسانه‌ای آرمانی شاهنامه، با رمز و راز و معنویت بیکرانش از نسلی به نسل دیگر رسیده است.

تاریخ، شعر، فرهنگ و حماسه در این سرزمین آن‌چنان ژرف و بی‌پایان است که می‌تواند سرچشمه بی‌مانند خلق و آفرینش فیلم‌ها و سریال‌های عمیق و عظیم درخور جهانی، با فیلمنامه‌ای استادانه و الهام‌بخش باشد.

من یک عمر تمام این گنجینه‌های پنهان را ورق زدم و آن‌ها را روانه دفترها و قلم‌هایم کردم؛ نه برای ارضای غرور علمی و شخصی، بلکه با این ایمان که ثبت این شکوه، وظیفه‌ای تاریخی بر دوش قلم است.

من فرزند خاکی هستم که اجدادم قلم را در آن مقدس شمردند و سواد و کلام حافظ و مولانا و عطار را بر دل و جان مردم نگاشتند.

زمانی که در دهه چهل بخت آن را یافتم که نامم در دانشگاه‌های بزرگ کشور در رشته پزشکی ثبت شود، افق‌های روشن و راه‌های هموار فراوانی برای رفتن، نماندن و زیستن در آسودگی‌های سرزمین‌های دوردست، پیش رویم گشوده بود؛ اما برای من اصالت در هجرت و فراموشی نبود. اصالت در این خاک کهن، در میان همین روستاها و در نگاه مادری بود که شفای کودکش را از دست فرزند این خاک طلب می‌کرد. پس من ماندم؛ نه از سر اجبار، بلکه با عشقی عمیق و افتخاری بی‌کران. ماندم تا مرهمی بر زخم‌های مردمم بگذارم و قلمم را در خدمت ثبت تاریخ، فرهنگ و دیرینگی کم‌مانند این دیار بتراشم. و اگر بارها و بارها باز به دنیا بیایم، باز همین راه و همین خاک را برمی‌گزینم و باز هم آغوش مهر همین مردم را مأمن جانم خواهم ساخت.

امروز، در این جمع پرافتخار، فرصتی مغتنم دست داده تا به دستاوردهای فرزندان برومند این دیار بیندیشیم. به یاد می‌آورم روزهایی را که استان ما در تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای درمانی و پزشکی، با تنگناهای فراوان و گاه با درماندگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ اما امروز چگونه شگفت‌انگیز است که شاهدیم فرزندان این خاک، از چهره ماندگار ایران و مقام علمی جهانی چون پروفسور ملک‌حسینی تا صدها استاد برجسته در تمامی رشته‌های پزشکی، فنی و علوم انسانی، رؤسای دانشگاهی و مدیران موفق و لایق، تا وزیری شایسته در سطح کشور داشته باشیم و این تازه آغاز کار و شکوفایی استعدادهای این دیار است.

این افتخارات نه‌تنها سند توانمندی و ظرفیت‌های نهفته در این استان، بلکه گواهی بر اراده پولادین و نبوغی است که در رگ‌های هر کهگیلویه‌ای و بویراحمدی جاری است. ازاین‌رو، من همواره به این فرزندان برومند استان بالیده‌ام و هر موفقیتشان را موفقیت این خاک و این مردم دانسته‌ام.

عزیزان، همکاران و دانشجویان علوم پزشکی و سایر دانشگاه‌های استان؛ دانشگاه‌هایی که ثمره خون‌دل‌ها، ایستادگی‌ها و مرارت‌های تاریخی هستید! افتخار یک مرکز علمی به ساختمان‌ها و وسعت فیزیکی‌شان نیست؛ به شأن اخلاق و عیار علمی آن است. مبادا سیاست‌زدگی یا کم‌دقتی و سهل‌انگاری، کیفیت علمی و تراز آموزش را تقلیل دهد. ما در دانشگاه علوم پزشکی پزشک و پیراپزشک و پرستار تربیت نمی‌کنیم که صرفاً مدرک بگیرند؛ ما پاسداری جان و سلامت جامعه را به آن‌ها می‌سپاریم. حفظ سطح عالی و پایبندی به بالاترین معیارهای علمی و تعهد اخلاقی در بهداشت و درمان، وظیفه‌ای است که ذره‌ای تخفیف در آن، خیانت به امانت است.

و سخنی بی‌پرده و شفاف با مسئولان و تصمیم‌گیران؛ کهگیلویه و بویراحمد با پیشینه‌ای چند هزار ساله و هویتی درخشان در تاریخ، شایسته نگاه‌های پیرامونی و دیدگاه‌های محلی تقلیل‌یافته نیست. این استان بالقوه ثروتمند و پرافتخار باید در قواره شایسته و در شأن حقیقی یک استان، با یک مرکز درخشان و پویا، دیده شود.

مطالبات این خاک، از حوزه زیرساخت‌ها تا حوزه سلامت و امکانات درمانی و توسعه فراگیر، نه یک لطف فراگیر و نه لطف اداری، بلکه حق مکتسبه مردمی است که در روزهای سخت کشور سینه سپر کرده و پیشتاز دفاع از عزت ملی بوده‌اند. دیگر پذیرفته نیست که نگاه‌ها به این جغرافیای زرخیز، سطحی و حداقلی باشد.

عرق ملی و تعهد به زادوبوم، واژه‌هایی برای قاب و سخنرانی‌ها نیستند؛ جوهر کردارند. اگر می‌خواهیم ایران سرفراز بماند، باید از وجب‌به‌وجب خاکش صیانت کنیم و حق هر وجب آن را محترم بدانیم.

من امروز با دست‌هایی که بیش از پنجاه سال نبض‌های این مردم را گرفته و با ذهنی که دهه‌ها برای تحلیل شاهنامه، ثبت تاریخ عیلام باستان و تاریخ و فرهنگ بومی این استان و واکاوی تاریخ ایران‌زمین و حماسه و سرفرازی این دیار اندیشیده و عمل کرده‌ام، با قلبی آرام و روحی سرشار از امید، این پرچم تعهد و مسئولیت را به نسل جوان می‌سپارم و می‌گویم: به خاکتان، به اصالت ریشه‌دارتان و به مردم شریفتان وفادار بمانید؛ چراکه خدمت حقیقی در خدمت بدون چشمداشت به همین دیار نهفته است.

سربلند و جاوید باد ایران و سرافراز و پوینده بماناد کهگیلویه و بویراحمد نجیب و ریشه‌دار.

ارادتمند دکتر سید ساعد حسینی



نظرات پس از تایید انتشار خواهند یافت
کاربر گرامی نظراتی که حاوی ناساز، افترا و هر گونه بی حرمتی باشند منتشر نخواهند شد.

ارسال نظر




نظرات ارسالی 0 نظر

شما اولین نظر دهنده باشید!

یاداشت
گفتگو و گزارش