من در آن سالها یک کارگر بودم که کتاب نان سالهای جوانی هاینریش بل آلمانی را در شیراز خریدم. آن سالها گرگ های زیادی در وجودم بودند. به نام نان و مرا و در شیراز تعیقیب می کردند. شهریورماه بود که با شور و عشقی که به صاحبان اندیشه و هنر داشتم به قصر الدشت آمدم. خانه محمد بهمن بیگی. بدون رعایت تعارفات و احوالپرسی در اولین دیدار بخشی از رباعیات خیام را که حفط بودم برای استاد خواندم. دست درشتش را پشت گوشهای بزرگ و آن جمجمه حجیمش برد و فریاد زد بلند بخوان! من بخش وسیعی از رباعیان را خواندم. لذت برد و از دیدنم خوشحال شد و گفتم که لر هستم، گفت این آقا که اینجاست هم لر است، زنده یاد نورمحمد مجیدی و اشاره به خودش هم گفت که داماد لرها هستم.

بعدها به کارگرها گفتم من خوشمزه ترین ناهار شیراز را من خوردم. چرا که من با یک دایناسور اندیشه و هنر همکلام شده بودم. که الفبا را به سیاه چادرها و اشکفت ها و ده کوره ها و صعب‌العبورها آورد.

آیا جهان دوباره آبستن می شود که چون بهمن بیگی، برشت و هاینریش بل به دنیا بیاورد و من، خیام و برشت و هاینریش بل بخوانم و نهار بخورم!