در جلو نانوایی تعدادی به صف ایستاده بودند. دو ساعتی بعد از اتمام مناظره بود. چند جمله‌ای میان دو نفر در حمایت از نامزدی مبادله شد. فردی با سرو رویی پر از سپیدی موی و چهره‌ای تکیده و فرسوده به صف پیوست. یکی از دو نفر به وقت رفتن شانه مرد تکیده را فشرد و گفت به فلانی رای بده. با صدایی بلند پاسخ داد:«به هیشکس رای نمی‌دم.» رو به من کرد. دستان زبر و زمختش را نشان داد و گفت:«کسی از اینا به من فکر نمی‌کنه پس چرا بهشان رای بدم؟!» گفتم:«حق با شماست تصمیم هم با شماست.»

کم نیستند انسان‌هایی که در این کشور در محنت و فلاکتند. چه می‌توان کرد جز آهی از دل دمیدن. این چنین در مضیقه و بی‌پناه زیستن سزاوار این مردم نیست. آن هم در کشوری که سرمایه‌های مادی آن کم‌نظیر است. ایران یک‌درصد جمعیت دنیا اما 7درصد منابع معدنی را داراست. در منابع استراتژیک نفت و گاز در رتبه‌های سوم و دوم جهانی است. مایه تاسف است کشوری با این همه غنا، این چنین مردمی نومید و محنت‌کش داشته باشد. اردوگاه اصلاح‌طلبی نباید چنان اسیر مفاهیم انتزاعی و ذهنی شود که مسائل عینی چون زندگی اقشار آسیب‌پذیر به حاشیه رود و فراموش شود. باید در قبال درد و رنج انسان‌هایی چنین شریف، خود را مسئول دانست.

فقر فقط یک مسئله از ده‌ها مسئله است. تبعیض، بی‌عدالتی، ریا، دروغ و آفات دیگر که شیرازه اجتماع را گسسته است خطرشان نه کم از فقر و فاقه بلکه فزونتر است. طیف اصول‌گرا با دفاع از محرومین حرف حقی را تکرار می‌کنند اما تجربه نشان داده است در مقام عمل ناعادلانه‌ترین رفتار را دارند و با بی‌اخلاقی حق را قربانی می‌کنند. ریاکارند و تبعیض عنصری ناگسستنی از عملشان است. آنچه را بر سر کشور آوردند نادیده می‌گیرند و نه تنها از آن شرمنده نیستند، بلکه طلبکار عالم و آدمند. به تیم روحانی- جهانگیری رای می‌دهم و مطالبه‌ام مبارزه با فساد است. مبارزه‌ای قانونی و پیگیر علیه کانون‌هایی که فساد را تکثیر می‌کنند چه در دولت باشند و چه قدرتی ماورای دولت داشته باشند. باید افراد زیاده‌خواه را نه بر سریر قدرت، بلکه بر خر خودشان نشاند و از باج دادن به افراد نابه‌کار پر زور بپرهیزیم.