اگر چه برخی سیاست‌ورزان به دلیل گرفتاری در گرداب منویات شخصی و گروهی، اصالت و وظیفه ذاتی خود را فراموش کرده‌اند، اما سیاست‌ورزی در غالب تصاحب مناصب مدیریتی خرد و کلان کشور نمود باورها، اندیشه‌ها، راهکارها، طرح‌ها و راهبردهایی برای سروسامان دادن به مشکلات، خواسته‌ها و تحقق نیازهای گوناگون شهروندان است.

در انتخابات 29 اردیبهشت شهروندان به شفاف‌ترین شکل ممکن به برخی اندیشه‌ها، اظهارات، عملکرد، راهبرد‌ها و.... رای منفی داده‌اند. منطقی، خردمندانه و سودمندترین نحوه برخورد افراد و گروه‌هایی که در انتخابات رای منفی دریافت کرده‌اند؛ تحلیل، بازبینی، تجدید نظر و تحول عینی در دیدگاه‌های خود است.

شاید خیلی دور از واقعیت نباشد اگر گفته شود، دو دلیل عمده عدم اقبال به اندیشه‌ها، عملکرد و راهبرد اصول‌گراها توسط رای‌دهندگان، برجسته بودن منویات شخصی و گروهی از یک سو و ناکارآمد، غیر سودمند، پرهزینه و غیر عملی بودن برخی برنامه‌های اصول‌گراها به دلیل عدم ارتباط با شرایط عینی کشور است.

عرصه سیاسی، عرصه منطق، جبر و نظم امور است. براساس نظر شهروندان که در انتخابات 29 اردیبهشت آشکار شد، اصول‌گراها ضرورتا باید در برنامه‌های خود تجدید نظری اساسی و عمیق کنند. بدین معنی که باید بپذیرند طرح‌های سیاسی جبراً باید نتایج ملموس، عینی و این جهانی برای شهروندان داشته باشند، در غیر این صورت رقیب اصول‌گراها؛ اصلاح‌طلبان، اعتدال‌گراها یا «دشمنان» نخواهند بود، بلکه آنان باید با منطق و عقل رقابت کنند.

بنابر تقدیر خالق هستی، جهان با هر آنچه در بردارد، پیوسته و بی‌وقفه در حال حرکت، تغییر و تکامل است. در چنین جهانی پایبندی و اصرار به تداوم برخی اصول، اندیشه‌ها و راهبردها بدون در نظر گرفتن اوضاع و احوال عینی شهروندان، نه فقط پر هزینه و عملی، منطقی و سودمند نخواهد بود، بلکه منافع و امنیت ملی را دچار مخاطره و غیر قابل پیش‌بینی خواهد کرد.

سیاست‌ورزی یک وظیفه اجتماعی است که یگانه هدف آن «انجام وظیفه» در راستای بر طرف کردن مشکلات گوناگون شهروندان است. این مهم صرفاً از طریق انسجام، درک متقابل، مصلحت‌اندیشی، تبادل نظر، خردمحوری و همکاری همه فعالان رسمی و غیررسمی عرصه سیاسی امکان‌پذیر است. شرایط عینی داخلی، منطقه و فرامنطقه‌ای، همه دلسوزان ایران زمین را ملزم به وحدت، انسجام و خردوزی در مدیریت کلان کشور می‌کند.

پیام انتخابات به سیاست‌ورزان به ویژه اصول‌گراها این است؛ اولویت منافع ملی در برابر منافع فردی و گروهی و مدیریت کشور با ابزار خرد و نه داده‌ها و اندیشه‌های غیر کاربردی تاریخی.