چهل سالگی یک اندیشه.سن بعثت.یا چهل سال بعد،موسم کنار رفتن!؟

نسل پیش از من،در یک کلام جادوی کلام و نطق های علی شریعتی شدند.

چندانکه از وی قدیسی ساختند که اندیشه اش حرکت دهنده بود.تا پیروزی در انقلاب 57.بعدها،باوجود محدودیت نشرآثارش،کتب وی حتی توی کوله پشتی رزمندگان ایرانی هم جابجا می شد و نسل ما هم، که بعد از جنگ باید این آثار را می خواند،با رعایت احتیاط،بخاطر بحث گزینش ها این کار را می کرد.

اما شریعتی انگار این اقبال را نداشت. چرا که چون پیراهنی که برای صاحبش تکراری یا بقول امروزیها ،دمده، شده باشد، باید از تن جدا می شد.

نمی دانم. شاید عقلانیت عمومی به آن درجه از رشد رسید که .... دوست شریعتی خوانم، که روزگاری با هم حسینیه ارشاد می رفتیم، و از قضا، پارسال در جوار حسینیه مسکن گزیده بود، همه آثار استاد را در بقچه ای گذاشته پشت در خانه قرار می دهد. یا اینکه از دهه هشتاد، اسطوره خیابان کوروش و حسینیه ارشاد، تبدیل می شود به سوژه ثابت لطیفه‌های پیامکی!

که این آخری را با دکتر احسان شریعتی، در گفتگویی حضوری به پرسش نشستم. و جالب اینکه خود نیز به این بخش از گفتگو که رسید، خنده اش گرفت. اما بنظر می‌رسد هر چه بود، گمشده حقیقی جوان ایرانی نبود. بسیار هم محتمل بود که اگر می ماند، در آراء خود تجدیدنظر می نمود.باری!

امروز عصر، بمناسبت چهلمین سال شهادت، یا وفات دکتر علی شریعتی، مجلسی در حسینیه ارشاد برقرار است (همایش شریعتی و اکنون ما). با حضور سه اندیشمند و جامعه شناس (دکتر یوسف اباذری، دکتر احسان شریعتی و...) مایلم پرسش خودم را اول از روح آن مرحوم،آنگاه از میهمانان بپرسم. آن اینکه: به بازی روزگار که می نگرم، گرداگرد مزار شریعتی در دمشق، آتش و خون برپاست. شش سال است شب و روز آن ملت، بلکه بخش اعظم مسلمان نشینان گرفتار جهل و جنگ و تعصب اند. ریشه این مصیبت هر چه باشد، من یک چیز را علت می‌دانم و آن «اسلام سیاسی شده » است. همان جوهر اندیشه علی شریعتی.

شما چقدر قایل هستید به نقش شریعتی در مصایب امروز کشورهای اسلامی. ممنون می شوم اگر پیش از میهمانان خود «استاد» به خوابم بیایند و پاسخ دهند.