اگر روزگاری، مردم منطقه چیتاب از توابع شهرستان دنا ، از طریق ماهی سرپهن، پوزه دراز و... ارتزاق می کردند، اگر روزگاری، مزارع سرسبز برنج در منطقه چیتاب، چشم هر بیننده ای را خیره می کرد، امروز رودخانه در حال مرگ چیتاب، دل هر انسانی را به درد می آورد. اگر کسی سواد خواندن نداشته باشد، اما بتواند این تصاویر را ببیند، بدون شک، اشک چشمانش را هدیه می کند تا رودخانه چیتاب ادامه حیات بدهد. مزارع پرورش ماهی چیتاب که عموما در حالت نیمه فعال و معمولا به صورت استیجاری( بیماری شایع امروزه پرورش ماهی های تمام استان) اداره می شوند، آب مانده ورنگ عوض کرده و پراز جلبک و فاقد اکسیژن را وارد مزارعشان می کنند و حاصلی جز تولید اندک ، کاهش اکسیژن محلول در آب وبالا رفتن دما در مزارع و آمادگی برای بیماریهای فصل گرم مانند استرپتوکوزیس، نخواهند داشت و جز بدهی محصولی برنخواهند داشت. بدون شک، افزایش تلفات و خسارت به مزارع، افزایش قیمت تولید و کاهش انگیزه در بین پرورش دهندگان ماهی را در پی خواهد داشت. پرورش دهندگانی که از سال ۹۲ تا کنون با بیماری ویروسی وی اچ اس دست وپنجه نرم کرده اند و توان قد علم کردن زیر فشارهای اقتصادی مانند آب بهاء ، برق بهاء و اجاره بستر و تهیه خوراک و تهیه تخم چشم زده سالم که این روزها خود معضلی بزرگ است، را ندارند. شاید، در پایین دست این رودخانه، در نزدیکی های دو روهان ونقطه اتصال رودخانه چیتاب به رودخانه بشار، رودخانه چیتاب کمی گول زننده و در حال زندگی نشان بدهد، *اما بدون هیچ تردیدی رودخانه چیتاب باید به اورژانس انتقال یابد و بصورت اورژانسی عمل شود.* امروزه، شالیکاران ساحل رودخانه چیتاب که آب محدود پشت سد را دریافت می کنند، با افزودن کودهای ازته و کودهای آلی و افزایش دمای آب، به خاطر حرکت کند آب در شالیزارها و از طرفی پهن شدن لایه نازکی از آب در کَرت های شالی، باعث افزایش دمای آب و افزایش مواد محلول در آب و کاهش شدید اکسیژن و تبخیر بسیاری از آب می شوند. باغداران ، شالیکاران و استفاده کنندگان از آب بدون هیچ محدودیتی ، به افزودن کودهای آلی و شیمیایی می پردازند و پس از آن ، این مدیران صبور و رنجدیده مزارع پروش ماهی هستند، که آب مانده و مازاد برمصرف شالیکاران و پسآب مزارع بالا دست خود را صرف پرورش ماهی میکنند، شاید از این رهگذر بتوانند اقساط معوق خویش را پرداخت نمایند. *بدون شکی یکی از مهمترین دلایل این بحران زیست محیطی، می تواند، افزایش بی رویه برداشت آب و عدم نصب کنتور برای کشاورزان و اجرای روش های سنتی غرقابی محصولات کشاورزی و کشت محصولات پرمصرف باشد.* اگر مزارع پرورش ماهی، نتوانند از سیستم تصفیه و خنک سازی وتزریق اکسیژن، یا حداقل دفع co2 استفاده کنند، بدون تردید ‌، افزایش دما و کاهش ظرفیت حمل اکسیژن محلول در آب، باعث ایجاد تلفات بیشتر در مزارع خواهد شد. *حال سوال این است:* چه کسی یا کسانی مسئول این فاجعه هستند؟ آیا رودخانه چیتاب، بدون هیچ متولی و مسئولی، در حال مرگ است؟ آیا پرورش دهندگان و شالیکاران مسئول این بحران هستند؟ آیا رودخانه توان بازیابی خویش را خواهد یافت و دوباره نسل ماهی های بومی رودخانه احیا خواهند شد؟ آیا سازمانی متولی پژوهش وامکانسجی برداشت آب، به خطر افتادن حیات رودخانه ها، افزایش غیر استاندارد مواد محلول در آب و... در استان وجود ندارد؟ چه کسی ، این زنگ خطر را جدی خواهد گرفت ودلش برای خروش مجدد رودخانه چیتاب، خواهد سوخت وراهی خواهد ساخت؟ دستگاههای متولی مانند : امور آب استان ، سازمان دامپزشکی ، محیط زیست استان و شیلات استان باید با هم اندیشی و پژوهش، راهکاری برای حل این بحران بیاندیشند وگرنه به زودی شاهد فاجعه ای زیست محیطی خواهیم بود. بدون شک، وضعیت نابسامان رودخانه چیتاب، از مرحله اعلام خطر و نگران شدن گذشته و باید راهکار گرایانه و عملیاتی وارد عمل شد و مانع ادامه این روند نادرست و مرگ رودخانه زیبای چیتاب شد. سید غلامعباس موسوی نژاد - کارشناس شیلات و مدیر سابق شیلات استان [gallery type="rectangular" ids="21056,21057,21058,21059,21060,21061,21062,21063,21064,21065,21066"]