چهارشنبه سوری از آیین دیرین ایرانیان است.برپایه این آیین مردم ایران از دیر باز جشن چهارشنبه سوری را برپامی داشتند.آنها سه یاهفت کپه آتش می افروختند و از روی آن می پریدند و می گفتند"سرخی تو از من ، زردی من ازتو" سرخی نماد و نشانه شادمانی و روشنایی و خوشی بود وزردی نشانه بیماری وغم و پریشانی ،و بدین گونه ایرانیان درآستانه سال نوبه استقبال شادمانی و خوشحالی و جشن و پای کوبی می رفتند و غمها و ناخوشیها را از درون خود می زدودند.

و به درستی باید گفت که جشن چهارشنبه سوری همواره نیک و برای مردم ایران مایه خوشی و شادمانی و غم زدایی بوده است؛لیکن امروزه دو گروه درصددانحراف

این آیین دیرین و شاد هستند.یک گروه آنها هستند که با پرتاب ترقه های آتش زا و خطرناک و آسیب زا، آین را مایه ناامنی و زیان و آسیب برای دیگران قرارمی دهند

و نوعی آزار برای مردم و سلامت آنها به وجودمی آورند.دسته دوم کسانی هستند که در کل با آیینها و نمادهای فرهنگ ایرانی سرستیز دارند و آنها را بیهوده و بی پایه می دانند و خواهان برچیدن اینگونه آیینها هستند و حتا در صددند که نامهای پیشین آنها راتغییر دهند

برای نمونه به چهارشنبه سوری می گویند چهارشنبه آخرسال و به" سیزده بدر" می گویند"روزطبیعت" و این نشانه نوعی مخالفت و ناسازگاری با این آیینها

است. آقای حسین الهی قمشه ای میگفت: می شود ساعتها درباره چهارشنبه سوری   مانند برپایی روشنایی و رقص آتش و پریدن از روی آن سخن گفت و آن را

دارای ریشه و معنامی دانست، لیکن برخی نادانسته چهارشنبه سوری را بی معنا و مفهوم می شمارند که هرگز چنین ادعایی درست و به جانیست زیرا هیچ آیینی بدون فلسفه و معنا و ریشه پدید نمی آید و استمرارنمی یابد و همین شعار در جشن چهارشنبه سوری که"سرخی تو از من و زردی من ازتو"نماد و نشانه معنادار بودن این آیین کهن و ماندگار است.

پس همان بهتر که سرناسازگاری با این آیین کهن را کنارگذاشته و آن را به شیوه باستانی و درمکانهای معین و امن و به روش خردمندانه و پسندیده انجام گیرد و به عنوان یک نشانه و هویت فرهنگی، به  این آیین احترام نهاده

آن رابه نیکی پاس داریم.چنین باد......