شعر و شاعری در دهه‌های اخیر انگار دنیایی جدا از شاعرپیشگی و شاعرانگی داشته است. این که این تهی شدن از شاعرانگی و احساسات لطیف و بیان نغز و شیوا و پر شدن از تکنیکهای مکانیکی و قابل شمارش چرا و چگونه در عرصه‌ی ملیح و بدیع شعر رخ داده است را نمی‌توان و نه شایسته است در این مجال به مجادله کشاند.

اما در این میان با شاعری آشنا شدم که زیر شعرهایش چشمه‌های خنکی جاری بود.

مشک را به جهانی ترین شیوه می‌فهمید و بازوان گردو را به رقص ازلی در باد کلام وا می‌داشت.

حمزه ولوی شعر تر می‌گفت نه شعر خیس.

شعرش سمفونی چاله و چشمه بود، نه کنسرت پر طمطراق قال و قیل.

حمزه ولوی شعر نمی‌ساخت، حتی نمی‌‎سرود، شعر را می‌نواخت. مانند نی مولوی که نسیم معنویتی ملیح را به ملودی‌هایی گیرا ترجمه می‌کرد.