روحانی رئیس جمهور ایران در پشت  تریبون سازمان ملل به چند نکته اشاره فرمودند ؛ از جمله *برجام* ،،،گرچه *برجام* ثبات را به اقتصاد ایران برگرداند و ایران را از شکست اقتصادی تا به حدی نجات داد ، ولی چرا لغو *برجام* به یکباره اقتصاد کشور را در وضعیت بحرانی قرار داد  و ثبات را در بازار  متلاشی  ساخت و ارزش پول ملی را به  صفر رسانید ،  قیمت های  که ثانیه ای تغییر می کنند و مردمی که با وجود نرخ های هنگفت  در بدست آوردن معاش عقب ماندند ؟ سخنراندن خلاف واقعیت چیزی را به ایران اضافه نمی کند و مرهمی بر این آلام سخت ،دردناک و نفس گیر نخواهد بود ، *شکوه* ایران   به روح و روان  جامعه  بر می گردد و *اقتدار* ایران در بر آورده شدن نیازها و احتیاجات و ضرورت های  جامعه صورت می گیرد و  *نشاط* جامعه را عدالتی تشکیل می دهد که باید در افکار و اعمال  مسئولین   باشد  که نیست  .ایران این روزها بیش از  آنکه نیاز به تغییر مسئولین باشد نیازمند تدبیر در مسئولیت است  ، و بیش از آنکه مسئولینش  از عزل بترسند باید از فریاد مظلومیت  مردمی بترسند که با دل مغموم‌ لعنت شان می فرستند  ، حال که  سوزش این زخم ها و دردهای این استخوان ها  فقر و تنگ دستی را بر زبان و ذهن وزندگانی این مردم روا داشته  باید هم  آینده ایران را  رانت رشوه و ربا از  دژ مستحکمی به مجالی برای مفسدان تبدیل کند . آقای روحانی ؛ ایران  این روزها بیمار تر از هر روزیست و جامعه ایران رنجور تر از هر زمانی اند ، ایران امروز بیشتر از آنکه از تحریم بلرزد در بی مسئولیتی و بی تدبیری و بی کفایتی وظیفه نشناسی مسئولانش آشفته و پریشان شده  است ، مسئولینی که نمی خواهند بپذیرند که در به وجود آمدن وضع موجود مقصرند ، و بخش اعظمی از این فلاکت بازاری ها را آنان  برپا ساخته اند که فرصتی یابند برای تقسیم  کردن و سهم خواهی از  غنایم ملی ، و این دلیلیست بر این همه بی میلی و دل مردگی حامیان دولت  که سبب شد  جامعه ی ما فضای بداخلاقی  و بد عهدی را بپذیرند . گر چه جامعه ایران در دور یازدهم ریاست جمهوری روی خوشی به روحانی نشان  داد و  ایشان را  کاندیدا جریان اصلاح طلبی می پنداشت تمام قد پشت تمام سخنانش  ایستادند و در دور دوازدهم دست از حمایت و همراهی او بر نداشتند و سینه چاک او شدند ولی آنچه را در باورهای خود می پنداشتند که روحانی چراغیست  در راه رسیدن به امید و آینده ای روشن برای ایران و ایرانیت  بلکه  آنچه را در اعمال و کردار رییس جمهور خود نظاره کردند  خلاف آنچه بود که تصور می کردند  . و چه از لحاظ سیاسی و جریانی به وضوح با  پشت پا زدن به اصلاح طلبان در مسولیت ها   و چه از چیدمان نادرست  تیم اقتصادی دولت  و چه از نگرش سیاست های خارجی و چرخش هم پیمانان  که نه تنها  زیانش  به ۲۴ میلیون نفر  رسید بلکه ۸۵ میلیون ایرانی در منجلاب بی تدبیری و بی تعهدی گرفتار شدند  و فهمیدند که انتخاب روحانی چیزی جز بیچارگی  و ورشکستگی و ناکامی برای همگان  نبوده و نداشته  است  .