قریب به یک هفته از تصویب آخرین لایحه پیوستن ایران به کنوانسیون موسوم به FATF می‌گذرد، اما حواشی آن پایان نپذیرفته است. نه پیامک‌های تهدیدآمیز تمام شده و نه شانتاژها و تخریب‌های رسانه‌ای پایان پذیرفته است. حجم حملاتی که از طرف گروه خاصی نمایندگان را هدف می‌گیرد بسیار عجیب و غریب است. هیچ شخصیت و نهادی از تخریب‌های این گروه در امان نیستند. همه را به بدترین توهین‌ها و اتهامات می‌نوازند. البته بدیهی است که حق مخالفت با تصمیمات ارکان نظام از آن‌ها گرفتنی نیست.

یعنی هر شهروندی محق است که با تصمیمات مسئولان مخالفت ورزد و نقد کند و حتی در مخالفت با این تصمیمات تجمعات اعتراضی راه بیندازد؛ هرچند حاجت به گفتن نیست که همه شهروندان به‌طور یکسان به این پایه از حقوق دسترسی ندارند! اما به هر روی، مطابق قانون، این سطح از مخالفت‌ورزی از حقوق بنیادین شهروند ایرانی است.

مخالفان پیوستن ایران به این کنوانسیون از سقف این حقوق بهره گرفتند و هم حملات رسانه‌ای کردند و هم تجمعات اعتراضی؛ در این کنش‌ها نیز کسی متعرض آنان نشد.

قصه را حتی تا حدی شور کرده‌اند و تا حدی به افراط کشیده شده که رسماً در صحت نامه رهبری به ریاست مجلس تشکیک می‌کنند‌!

کار آنان از نقد و اعتراض گذشته است؛ توهین و تهدید را هم در پیش گرفته‌اند. رسماً از قتل و قساوت سخن می‌گویند و در بازار سیاست، تکفیر و تهدید می‌فروشند.

کسی البته از تهدید اینان نمی‌ترسد اما حق داریم نگران سلامت و بهداشت حوزه عمومی باشیم. هیچ چیزی مانند این حرکات خشونت را به عرصه رسمی و حوزه عمومی نمی‌کشاند. خشونت، دشمن سیاست است. برای حراست از منافع کشور و تامین رفاه مردم هیچ پارادایمی جز سیاست در اختیار نداریم. این ستیزه‌جویی و آداب ندانی و بی‌رسمی، سیاست را به مخاطره می‌اندازد. تشدید خشونت و تخریب سیاست، کشور را به پرتگاه می‌کشاند؛ و این مایه نگرانی است.

آنان حق دارند نگران وضعیت کشور باشند. حق دارند نمایندگان و رئیس مجلس را نقد کنند اما حق ندارند زبان تهدید و توهین در پیش بگیرند. این رفتارها در تجربه جمهوری اسلامی بسیار زیان‌بار و پرخطر است و کشور هزینه‌های سنگینی از رهگذر این رفتارها پرداخت کرده است؛ گروه فرقان، منافقین و قتل‌های زنجیره‌ای همه فرزندان این روش‌ها به‌حساب می‌آید.