از ابتدای دولت اول روحانی تا کنون شاهد رفتارهای مشکوکی از سوی حلقه افراد نزدیک به وی بوده ایم و گاه عملکرد و سخنان دلسرد کننده و خارج از عرف سیاسی که مخالفین اصلاحات با آن دلشاد می شدند و نیز چیدمان وزیران خصوصاً در وزارتخانه هایی که بیشتر در نظر مردم جلوه داشتند و استفاده از افرادی که معاضدت آنها با اصلاحطلبان و کارنامه آنها آشکار بود و با این همه، اصلاحطلبان روحانی را تنها نگذاشتند و در هر مقطعی از او حمایت کردند. دور دوم روحانی در بر همان پاشنه می چرخید و بازهم از او دفاع شد، سوال امروز این است که چرا اصلاحات هزینه شد و میشود؟ پاسخ کلان دادن و راهبرد؛ جلوگیری کردن از نیامدن آن دیگری! یکسوی قضیه است، اصلاحات فقط برای همین منظور سرمایه گذاری نکرد بلکه فضای غیرامنیتی و برخورداری از آزادی های مصرحه قانونی و ایجاد همبستگی ملی و توسعه پایدار و اجرای بدون تنازل قانون اساسی و رفع حصر و اقتصاد و معیشت مردم و سیاست خارجی مبتنی بر پرهیز از تنش و دیپلماسی فعال و بالاخره بالندگی اصلاحات که در نظر مردم و جامعه مانند دهه هفتاد و اوایل هشتاد جلوه نماید یک راهبرد بود. اکنون اصلاحات بجای آنکه به اهداف خود دست یابد فقط مانع از آمدن آن دیگری شده است و البته انصاف در این است که سایه جنگ از کشور دور شده است ولی خود اصلاحات در محاق قرار گرفته است. فشار و برنامه ریزی دولت پنهان و دولت با تفنگ و شرایط داخلی و خارجی و حساسیتهای زمانی و حضور ترامپ در صحنه جهانی، معادلات را در هم ریخته، ایران و نظام در مخاطره قرار گرفته اند، اصلاحطلبان و اگر عقلای اصولگرا نیز همتی کنند و تندروها را کنترل نمایند می بایست اول دفع خطر احتمالی نمایند آنگاه به امور جناحی بپردازند. اما مشکل اینجاست که فقط اصلاحات هزینه می دهد و در این کارزار، رقیب؛ رفیق ملت نیست و از این هزینه دادن و دوری مردم از اصلاحطلبان و اعتراضی که دیگر زیرپوستی هم نیست و آشکارا ابراز میشود خشنود است و حاکمیت نیز از این روند خوشه چینی می کند. آقای روحانی نه تنها مرهمی بر این زخمها نیست که نمک هم بر آن می پاشد و در این گیرودار تغییر و تحولات کابینه ای و وزیران پیشنهادی به مجلس، اصلاحطلبان را در وضعیتی قرار داده که یا باید رویارویی کنند و یا سکوت و یا همراهی. آقای روحانی با این عملکرد و کارنامه ای که درخشان نیست و در هجوم تندبادها و تهدیدها بسرعت جا خالی می کند انتظار غیر قابل قبولی از اصلاحطلبان دارد و اگر حتی بزرگان اصلاحات سکوت کنند و یا همراهی کنند اما بدنه اصلاحطلبان دیگر توان کشیدن این بار را ندارد؛ مگر آنکه روحانی از لاک محافظه کاری و امتیاز دادنها بدر آید و اصلاحطلبان هم فشار بر دولت را در دستور کار قرار دهند نه با توصیه و سفارش و سخن و سمینار که عملاً اولتیماتوم دهند و حتی زمان برای آقای روحانی و دولتش در اجرای برنامه ها معین کنند. اکنون روحانی از بنفش به سیاهی گرائیده و متاسفانه اصلاحطلبان با زخمهایی که در این دوران خورده اند و کبودی آن زخمها نمایان و در جاهایی هم عفونی شده به بنفش گرائیده اند. با اصلاحات به رنگ بنفش و دردمند نمی توان نسخه برای جامعه پیچید، اصلاحات باید راهی را برگزیند تا از این کبودی و بنفش رهایی یابد و دوباره سبز شود و با طراوت؛ که اگر عادت به بنفش کند به رنگ روحانی در خواهد آمد و به تدریج به سیاهی می رود.