پاییز امسال عجیب بوی اهل بیت(ع) را می دهد! در همین ابتدای آن محرم الحرام نیز از راه رسید. در محرم و صفر چندین نَفَر از بهترین های تاریخ بشریت از این سرای فانی رخت بربستند و دامن چیدند. در این دوماه، زمین حسابی دستش خالی شد. بهترین هایش را در این دو ماه از کف نهاده است. خزان امسال سخت اندوهناک شده است. تقارن سالروز پرکشیدن اولیای خاص خداوند و در رسیدن خزان طبیعت، این پاییز را این چنین غمبار کرده است. خزان طبیعت البته همیشه الهام بخش بوده است. باد خزان وقتی به سر و صورت آدمی می وزد خوف از آن "خزان آخرین" را به تصویر می کشد. این خوف، امید بهار را نیز در خود می پروراند. از همین روی، پاییز تداعی خوف و رجا است! خوفی که پارسایان ترسای به دوش می کشند. پارسایی و ترسایی گو هم عنان همند. از این روی، خزان طبیعت، پارسایی را نیز تداعی می کند. چه آنکه مصادف و مقارن پرکشیدن آن پرنده هایی که "پرنده تر زمرغان هوایی" بودند، باشد! آن پرهیزکاران سبک بال و سبک بار. لذا این روزها خوف و پرهیز و پارسایی را در برابر ذهن معناجور برمی کشد. همان که در ادبیات دینی به "تقوا" شهره است. اساسا عاشورا محصول سبک باری عاشورائیان بود؛ و سبک باری محصول داشتن تقوا است. تقوا، آدمی را سبکبار می کند. چندان که همه دنیا را به راحتی از کف می نهد و پر می کشد. برگ های سبکی که میان دستان باد ولو می شود و پر می کشد، خود نیز حکایت گر سبکباری و سبکبالی است. تنها با سبکباری می توان آزاده بود. آزادگان چندان از دنیا بی بار شده اند که ابایی از رقص با باد ندارند. این خزان، عجیب "نشانه باره" است! مرغ هوایی شدن و در هوای مرغان پریدن، آرزویی است که با "تقوا" به دست آوردنی است. سیاست نیز آزادگانی می خواهد که پرنده تر از مرغان هوایی باشند. آزادگانی که برای خلق، دنیای خود را زمین بگذارند؛ نه کسانی که دنیا به زمین شان بزند. کسانی که حقوق مردم را وجه المعامله هوس های خود می کنند، قطعا دنیا زمین شان زده است. آنان که رقیبان سیاسی خود را با تهمت و تهدید از بازی می رانند، قطعا مقهور دنیا شده اند. آنان که حفظ قدرت شخصی خود را به هر بها و بهانه ترجیح می دهند، قطعا نامشان هیچ گاه میان آزادگان نخواهد رفت. تدبیر اصلاح سیاست البته باز هم تقواست. تقوا راه بدست دادن سیاست سلیم است. و تقوای سیاست، نقد است. نقد، ضامن و عیار سلامت در سیاست است. در هر حوزه عمومی اگر نقد، قدر یافت می توان امید و رجا به سعادت بست. به تناسب آزادی در نقد کننده و رعایت انصاف در نقد کردن، می توان سراغ از سلامت و سعادت جست. عیار تقوا در یک جامعه، قدر نقد در آن جامعه است. جامعه نقاد و پرسشگر جامعه ای سعادتمند است. جامعه عاشورایی، جامعه ای سبک بار است. در این جامعه، نقد، در سقف حرمت و نقاد در سقف امنیت است. در سایه نقد است که بار جامعه سبک می شود و افراد مسئولانه تر رفتار می کنند. درود بر آن مفاخر ابنا بشر و آن سبکبالان عاشق، که درس آزاده زیستن را به بشریت دادند.

*سرمقاله روزنامه ابتکار - شنبه 17 مهر 95