وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُون ياد و خاطرات كودكي و نوجواني ام با ناصر فرزانه آزارم مي دهد ! و این بهانه ای شد برای وداع با آن همکلاسی عزیز! رفتی و من مانده ام و صدها خاطره از دبستان ششم بهمن و دبستان ضميمه، رفتی و من مانده ام و زمين خاكي فوتبال مدرسه راهنمايي كيوان، رفتی و من مانده ام و شلوغي هاي پايان كلاسي مان، سرسره بازي صبحگاهان زمستاني روي شبنم يخ زده كنار ديوار سنگی دبستان. شور و انرژي بي پايان دويدن در پياده روها و بلوار مركزي و نوستالژي نوجواني در دهدشت را در ذهنم ورق مي زنم. جدا شديم از گچ و تخته سیاه و ميزهاي سه نفره كلاس دبستان، مقصدمان اگر چه، صندلي تك نفره دانشگاه بود، اما  بر اين خوش بوديم كه باز هستيم و مسروراز آنکه  بلاخره روياهاي كودكي مان روزی به واقعيت مبدل مي شود.جدا شديم تا ببينيم و بيابيم و برداريم، ديديم و يافتيم و برداشتيم.

• به استناد پيام وحي ﴿ سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ - به زودى نشانه‏ هاى خود را در افقهاى [گوناگون] و در دلهايشان بديشان خواهيم نمود تا برايشان روشن گردد كه او خود حق است آيا كافى نيست كه پروردگارت خود شاهد هر چيزى است- فصلت ۵۳﴾. سير در آفاق و انفس شد "ديدن"که در دل و سلوک بکار گرفتی تا که بگویی نشانه های خدا همه بر اشرف مخلوقات بودن انسان گواهی می دهند و انسان "کرامت " اوست.
• دانش و علم و معرفت، شد "يافته ها" که در طبق اخلاص معلمی نهادي تا كه بگويي عبادت بجز "خدمت" به خلق نيست.
• "برداشت" شد راستی، صداقت، عشق و "خدا"، تا كه بگويي با او و تنها با او می توان به کمال رسید و بس!

جمعه که بر دستانت بوسه زدم، نمی دانستم چه وقت تنگ است، و هنوز چه بي باورم نبودنت را در این خاکستان ناآشنا، زمين جاي قشنگي برايت نبود، خداحافظ همه خاطرات دبستان، خدا حافظ دنياي قشنگي ها، خداحافظ  آراسته و مزین به راستی، صداقت، عشق و خوبی ها. روحت شاد. علی آرام. آبان 1395